Ҳар дилирогар сӯии гулзори ҷонони хостӣ

هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی

Дар дил ҳар хори ғами гулзори ҷони аФзостӣ

در دل هر خار غم گلزار جان افزاستی

Гар на ҷўшоҷўши ғайрати кафи буруни андохтӣ

گر نه جوشاجوش غیرت کف برون انداختی

Нақши банди ҷони оташи ранг ӯ бо мостӣ

نقش بند جان آتش رنگ او با ماستی

Вар набӯдӣ пардаи дори барқи сӯзони моҳ ро

ور نبودی پرده دار برق سوزان ماه را

Ин замини хок ҳамчун осмони дрўостӣ

این زمین خاک همچون آسمان درواستی

Дар раҳи маъшӯқи ҷонгар поу пар кор омадӣ

در ره معشوق جان گر پا و پر کار آمدی

Зарраи зарра дар тариқаши бопару бопостӣ

ذره ذره در طریقش باپر و باپاستی

Дида номаҳрамон гардӣда будӣ ишқ ро

دیده نامحرمان گردیده بودی عشق را

Худ таноби хаймаҳои ҷумла бар дрёстӣ

خود طناب خیمه‌های جمله بر دریاستی

Гар на хӯномез будӣ оби чашми ошиқон

گر نه خون آمیز بودی آب چشم عاشقان

Бар сар ҳар оби чашмии нақши он миностӣ

بر سر هر آب چشمی نقش آن میناستی

Рӯзу шабгар дида будӣ оташи ишқи маро

روز و شب گر دیده بودی آتش عشق مرا

Гарми рӯ будӣ замонаи даии зи ман Фрдостӣ

گرم رو بودی زمانه دی ز من فرداستی

Хок бошӣ хоҳад он маъшӯқи мо вари не аз ӯ

خاک باشی خواهد آن معشوق ما ور نی از او

Ҷой ҳар ошиқи варои гунбади хзростӣ

جای هر عاشق ورای گنبد خضراستی

Ҳасани шамси аддӣни табризии броФкндии ниқоб

حسن شمس الدین تبریزی برافکندی نقاب

Гар на андари пеш ӯ фарроши лои лолостӣ

گر نه اندر پیش او فراش لا لالاستی