Ин чаҳ чатраст ин ки бар малики абади бардоштӣ

این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی

Ёдоўрдии ҷаҳонро зи онк дар сар доштӣ

یادآوردی جهان را ز آنک در سر داشتی

Зулфи куфр ва рӯй имонро чаро дрсохтӣ

زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی

зи онки қасди муъмину тарсо ва кофар доштӣ

ز آنک قصد مؤمن و ترسا و کافر داشتی

Ҷон ҳаме тобед аз нури ҷалолати мавҷи мавҷ

جان همی‌تابید از نور جلالت موج موج

зи онки ту дар баҳри ҷони дарё ва гавҳар доштӣ

ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی

Пеши ҳайратгоҳи ишқати ҷумлаи шерон дар талаб

پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب

Бас ки ларзиданду афтоданд ва ту бардоштӣ

بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی

Ҳам ту ҷонро гоҳи мискину асири андохтӣ

هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی

Ҳам тўоши султону шоҳаншоҳ ва санҷар доштӣ

هم تواش سلطان و شاهنشاه و سنجر داشتی

Сад ҳазоронро миёни оби дарёи сӯхтӣ

صد هزاران را میان آب دریا سوختی

Сад ҳазоронро миёни оташӣ тар доштӣ

صد هزاران را میان آتشی تر داشتی

Дар яке ҷисми тилисми одамии андари ниҳон

در یکی جسم طلسم آدمی اندر نهان

эй басии хуршеду моҳу чарх ва ахтар доштӣ

ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی

Дар чунин ҷисм чу тобутии миёни хӯну хок

در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک

Ин шаҳиди рӯҳро ҳар лаҳза хуштар доштӣ

این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی

ОФтобои пеши ту ҳар заррае кӯ шукр кард

آفتابا پیش تو هر ذره‌ای کو شکر کرد

Мари даҳони шукр ӯро пари з шукр доштӣ

مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی

Аз намакҳои ҳаётати ин вуҷӯди мурда ро

از نمک‌های حیاتت این وجود مرده را

Тозау хуши бӯ чу вирду машк ва анбар доштӣ

تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی

Шамси табризии зи ишқати ман ҳамаи зар май занам

شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می‌زنم

зи онки ту болоу пасти ишқ пурзар доштӣ

ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی