эй ки ҷонҳо хоки пояти сӯрат андеш омадӣ

ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی

Даст бар дар на дро дар хона хеш омадӣ

دست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی

Нест бар ҳастӣ шикастии гирд чун ангехтӣ

نیست بر هستی شکستی گرد چون انگیختی

Чун ту пас кардӣ ҷаҳон чунӣ чу вопиш омадӣ

چون تو پس کردی جهان چونی چو واپیش آمدی

Дар ду олами қоида нешаст вонгаҳи завқи нӯш

در دو عالم قاعده نیش است وآنگه ذوق نوش

Ту вароӣ ҳар ду олами нӯш бенеш омадӣ

تو ورای هر دو عالم نوش بی‌نیش آمدی

Хешро завқӣ буд бегонаро завқ навай

خویش را ذوقی بود بیگانه را ذوق نوی

Ҳам қадӣмӣ ҳам навай бегона ва хеш омадӣ

هم قدیمی هم نوی بیگانه و خویش آمدی

Бар дилу ҷони қаландари ришу марҳам ҳар ду ту

بر دل و جان قلندر ریش و مرهم هر دو تو

Фақрро эй нури мутлақи марҳам ва риш омадӣ

فقر را ای نور مطلق مرهم و ریش آمدی

Кеши ҳафтод ва ду миллати ҷумла қурбон тавонад

کیش هفتاد و دو ملت جمله قربان تواند

То ту шоҳаншоҳи боқурбон ва бокяш омадӣ

تا تو شاهنشاه باقربان و باکیش آمدی

эй ки бар хон фалак бо моҳ ҳамкоса шудӣ

ای که بر خوان فلک با ماه همکاسه شدی

Моҳро як луқма кардӣ коФтобиш омадӣ

ماه را یک لقمه کردی کآفتابیش آمدی

Ақлу ҳиси маҳтобро кӣ газ тавонад кард лек

عقل و حس مهتاب را کی گز تواند کرد لیک

Донадӣ хуршед бегаз каз маон беш омадӣ

داندی خورشید بی‌گز کز مهان بیش آمدی

Ишқи шамси аддӣни табризӣ ки ид Акбар аст

عشق شمس الدین تبریزی که عید اکبر است

Кӣ туро қурбон кунад чун лоғарӣ мяш омадӣ

کی تو را قربان کند چون لاغری میش آمدی