эй хушо айшӣ ки бошад эй хушо назора Эй
ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظارهای
Чун ба асли асл хеш ояд чунин ҳар пора Эй
چون به اصل اصل خویش آید چنین هر پارهای
Ҳар тараф ояд ба дасташ бе суроҳеи бода Эй
هر طرف آید به دستش بیصراحی بادهای
Ҳар тараф ояд ба чашмаши дилбарии айёра Эй
هر طرف آید به چشمش دلبری عیارهای
Дилбарӣ ки санги хорогар зи лаълаши бӯи барад
دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو برد
Ҷони пазиради санги хоро то шавад ҳушёра Эй
جان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیارهای
Бода дуздед аз лабони дилбари ман як сифат
باده دزدید از لبان دلبر من یک صفت
Лоҷарам дар ишқи он лаби ҷон шудаи михўораҳ Эй
لاجرم در عشق آن لب جان شده میخوارهای
Субҳдам бар роҳи дерии роҳибам ҳамроҳ шуд
صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شد
Дидамаш ҳам дарди хеш ва дидамаш ҳам кора Эй
دیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کارهای
Як суроҳе пешам оварад он ҳарифи неки ху
یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خو
Гашти ҷонам зон суроҳеи бихўдии хумора Эй
گشت جانم زان صراحی بیخودی خمارهای
Дар миёни бихўдии табризи шамс аддӣн намӯд
در میان بیخودی تبریز شمس الدین نمود
Аз паии бечорагони сӯии висолаши чора Эй
از پی بیچارگان سوی وصالش چارهای