эй даҳони олӯдаи ҷонӣ аз куҷо май хӯрда Эй

ای دهان آلوده جانی از کجا می خورده‌ای

Ва он тараф кин бода будат аз куҷои раҳи барда Эй

و آن طرف کاین باده بودت از کجا ره برده‌ای

Бо кадомин чашми ту аз зулматӣ бигузашта Эй

با کدامین چشم تو از ظلمتی بگذشته‌ای

Бо кадомин пои роҳ бе раҳеи бспрдаҳ Эй

با کدامین پای راه بی‌رهی بسپرده‌ای

Бо кадомин дасти барадии ҳодисоти даҳр ро

با کدامین دست بردی حادثات دهر را

Аз ҷамоли дилрабоеи оинаи бстрдаҳ Эй

از جمال دلربایی آینه بسترده‌ای

Неи ҳазорон бори хӯни хештанро рехтӣ

نی هزاران بار خون خویشتن را ریختی

Неи ҳазорон бори ту дар зиндагии худ мурда Эй

نی هزاران بار تو در زندگی خود مرده‌ای

Неи ҳазорон бори андари кӯраҳои имтиҳон

نی هزاران بار اندر کوره‌های امتحان

Дргдозидӣ чу мису ҳамчуи миси бФсрдаҳ Эй

درگدازیدی چو مس و همچو مس بفسرده‌ای

Неи ту бар дарёии оташи болу парро сӯхтӣ

نی تو بر دریای آتش بال و پر را سوختی

Неи ту бар пушти фалаки поҳои худ афшурда Эй

نی تو بر پشت فلک پاهای خود افشرده‌ای

Чун аз ин раҳи ҳеҷ гардӣ нест бар наълин ту

چون از این ره هیچ گردی نیست بر نعلین تو

Аз варои ин ҳамаи ту чунк аҳли парда Эй

از ورای این همه تو چونک اهل پرده‌ای

Чашм бигушо сӯии мо охири ҷавобии бозгу

چشم بگشا سوی ما آخر جوابی بازگو

Каз даруни баҳри дониши софеи неи дарда Эй

کز درون بحر دانش صافیی نی درده‌ای

Гуфт ҷонам каз аноятҳои махдуми замон

گفت جانم کز عنایت‌های مخدوم زمان

Садри шамси аддӣни табризии ту раҳ гум карда Эй

صدر شمس الدین تبریزی تو ره گم کرده‌ای

Гар яке ғамзаи расонади мари туро эй санги дил

گر یکی غمزه رساند مر تو را ای سنگ دل

Аз варои ин нишонҳо ки ба гуфт оварда Эй

از ورای این نشان‌ها که به گفت آورده‌ای

Беалоҷу ҳилаҳогар санг бошӣ дар замон

بی علاج و حیله‌ها گر سنگ باشی در زمان

Гавҳарии гардӣ аз он ҷинсӣ ки ту нашимурда Эй

گوهری گردی از آن جنسی که تو نشمرده‌ای