Бидиҳ эй дӯсти шаробӣ ки худоӣаст худоӣ

بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی

На дар ӯ ранҷи хуморӣ на дар ӯ хавфи ҷудоӣ

نه در او رنج خماری نه در او خوف جدایی

Чу даҳон нест маконаши ҳамаи аҷзоаши даҳонаш

چو دهان نیست مکانش همه اجزاش دهانش

з замин нест нботш ки самоеаст самое

ز زمین نیست نباتش که سمایی است سمایی

Бабради бӯи хабари он кас ки буд ҷони муқаддас

ببرد بو خبر آن کس که بود جان مقدس

Набӯд мурда ки каркас кунадаш мурдаи рибоӣ

نبود مرده که کرکس کندش مرده ربایی

Ба дили таври даройади зи ҳаҷар нур барояд

به دل طور درآید ز حجر نور برآید

Чу шавад Мӯсои умрони арнии гӯ ба саққое

چو شود موسی عمران ارنی گو به سقایی

Май лаъли рамазонии зи қадаҳҳои наоне

می لعل رمضانی ز قدح‌های نهانی

Ки ба ҳар ҷот бигирад ту ндонӣ ки куҷое

که به هر جات بگیرد تو ندانی که کجایی

Рамазони хастаи худроу даҳони бастаи худ ро

رمضان خسته خود را و دهان بسته خود را

Ту мапиндор каз он менакунад рӯҳ физойӣ

تو مپندار کز آن می نکند روح فزایی