Сифати худои дорӣ чу ба синае даройӣ

صفت خدای داری چو به سینه‌ای درآیی

Лмъони таври синои ту зи синаи вонмоиӣ

لمعان طور سینا تو ز سینه وانمایی

Сифати чароғи дорӣ чу ба хонаи шаби даройӣ

صفت چراغ داری چو به خانه شب درآیی

Ҳамаи хона нур гирад зи фурӯғи равшаноӣ

همه خانه نور گیرد ز فروغ روشنایی

Сифати шароби дории ту ба маҷлисӣ ки бошӣ

صفت شراب داری تو به مجلسی که باشی

Ду ҳазор шӯр ва фитна фиканӣ зи хуши лақое

دو هزار شور و فتنه فکنی ز خوش لقایی

Чу тараб рамида бошад чу ҳавас парида бошад

چو طرب رمیده باشد چو هوس پریده باشد

Чаҳ гиёҳ ва гул бирӯяд чу ту хуш кунӣ саққое

چه گیاه و گل بروید چو تو خوش کنی سقایی

Чу ҷаҳон фусурда бошад чу нишот мурда бошад

چو جهان فسرده باشد چو نشاط مرده باشد

Чаҳ ҷаҳонҳои дигар ки зи ғайби бргшоиӣ

چه جهان‌های دیگر که ز غیب برگشایی

з туаст ин тақозо ба дарун бе қаророн

ز تو است این تقاضا به درون بی‌قراران

Ва агар на тираи гулро ба сафо чаҳ ошноӣ

و اگر نه تیره گل را به صفا چه آشنایی

Фалакӣ ба гирди хокии шаб ва рӯз гашта гардон

فلکی به گرد خاکی شب و روز گشته گردان

Флкои зи мо чаҳ хоҳӣ на ту маъдани зёиӣ

فلکا ز ما چه خواهی نه تو معدن ضیایی

Нафасии сиришки резии нафасии ту хоки безӣ

نفسی سرشک ریزی نفسی تو خاک بیزی

На қурозаи ҷӯии охири ҳамаи кону кӣмёӣ

نه قراضه جویی آخر همه کان و کیمیایی

Мисли қурозаи ҷӯёни шабу рӯзи хоки безӣ

مثل قراضه جویان شب و روز خاک بیزی

з чаҳ хок май парастӣ на ту қиблаи дуое

ز چه خاک می‌پرستی نه تو قبله دعایی

Чаҳ аҷаб агар гадои зи шаҳӣ ато биҷӯед

چه عجب اگر گدایی ز شهی عطا بجوید

Аҷаби ин ки подшоҳии з гадо кунад гадоӣ

عجب این که پادشاهی ز گدا کند گدایی

Ва аҷабтар инак он шаҳ ба ниёз рафт чандон

و عجبتر اینک آن شه به نیاز رفت چندان

Ки гадои ғалати дроФтд ки марост подшоҳӣ

که گدا غلط درافتد که مراست پادشاهی

Флко на подшоҳӣ на ки хок банда туаст

فلکا نه پادشاهی نه که خاک بنده توست

Ту чаро ба хизмат ӯ шабу рӯз дар ҳавоӣ

تو چرا به خدمت او شب و روز در هوایی

Фалакам ҷавоб гуяд ки касе тиҳӣ напуед

فلکم جواب گوید که کسی تهی نپوید

Ки агар киӣ биппарад буд он зи каҳрабое

که اگر کهی بپرد بود آن ز کهربایی

Суханами хури фириштаи сети ман агар сухан нагӯям

سخنم خور فرشته‌ست من اگر سخن نگویم

Малик гурусна гуяд ки бигӯ хамаш чарое

ملک گرسنه گوید که بگو خمش چرایی

Ту на аз Фариштагонии хӯриши малик чаҳ доне

تو نه از فرشتگانی خورش ملک چه دانی

Чаҳ кунӣ трнгбинро ту ҳарифи гндноиӣ

چه کنی ترنگبین را تو حریف گندنایی

Ту чаҳ донеи ин аборо ки зи матбах димоғ аст

تو چه دانی این ابا را که ز مطبخ دماغ است

Ки худо кунад дар он ҷои шабу рӯзи кадхудое

که خدا کند در آن جا شب و روز کدخدایی

Табризи шамси дайнро ту бигӯ ки рӯ ба мо кун

تبریز شمس دین را تو بگو که رو به ما کن

Ғалатам бигӯ ки шмсои ҳама рӯй бе қафое

غلطم بگو که شمسا همه روی بی‌قفایی