Вақт он шуд ки бидон рӯҳи Фзо омезӣ

وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی

Мурғи зираки шӯйу хуш ба ду пои овезӣ

مرغ زیرک شوی و خوش به دو پا آویزی

Сина бигушо чу дарахтон ба сӯии боди баҳор

سینه بگشا چو درختان به سوی باد بهار

зи онк заҳраст туро бод рӯй пойизӣ

ز آنک زهر است تو را باد روی پاییزی

Ба шикархандаи маънии ту шукри шӯи ҳамагӣ

به شکرخنده معنی تو شکر شو همگی

Дар сифоти туршии хоҷа чаро бстизӣ

در صفات ترشی خواجه چرا بستیزی

Зери девори вуҷӯди ту тӯии ганҷи гуҳар

زیر دیوار وجود تو توی گنج گهر

Ганҷ зоҳир шавад ар ту з миён бархезӣ

گنج ظاهر شود ار تو ز میان برخیزی

Он қурозаи азалии рехта дар хок тан аст

آن قراضه ازلی ریخته در خاک تن است

Кӯи қурозаи так ғалбери тугар май безӣ

کو قراضه تک غلبیر تو گر می‌بیزی

Теғи ҷонии ту баровари зи ниёами баданат

تیغ جانی تو برآور ز نیام بدنت

Ки ду нима кунад ӯ қурси қамар аз тезӣ

که دو نیمه کند او قرص قمر از تیزی

Теғ дар дасти дро дар сари майдони абад

تیغ در دست درآ در سر میدان ابد

Аз шабу рӯз бурун тоз чу бар шабдизӣ

از شب و روز برون تاز چو بر شبدیزی

Об ҳайвон бикаш аз чашма ба сӯии дили худ

آب حیوان بکش از چشمه به سوی دل خود

зи онк дар хилқати ҷон бар мисли коризӣ

ز آنک در خلقت جان بر مثل کاریزی

Вар нетоне бигурез о бар шаҳи шамси аддӣн

ور نتانی بگریز آ بر شه شمس الدین

Кӯ ба ҷон ҳаст зи арш ва ба бадани табризӣ

کو به جان هست ز عرش و به بدن تبریزی