Бовафои ёрои ҷафои омухтӣ

باوفا یارا جفا آموختی

Ин ҷафоро аз куҷои омухтӣ

این جفا را از کجا آموختی

Кӯи вафоҳои латифат каз нахуст

کو وفاهای لطیفت کز نخست

Дар шикори ҷони мо омухтӣ

در شکار جان ما آموختی

Ҳар куҷои зиштӣ ҷФокорӣ расед

هر کجا زشتی جفاکاری رسید

Хубяш додӣ вафои омухтӣ

خوبیش دادی وفا آموختی

эй дил аз олами чунин бегонагӣ

ای دل از عالم چنین بیگانگی

Ҳам зи ёри ошнои омухтӣ

هم ز یار آشنا آموختی

Ҷонат гар хоҳад санами гӯйии балӣ

جانت گر خواهد صنم گویی بلی

Ин балиро зон балои омухтӣ

این بلی را زان بلا آموختی

Ишқро гуфтам Фрўхўрдии маро

عشق را گفتم فروخوردی مرا

Ин магар аз аждаҳои омухтӣ

این مگر از اژدها آموختی

Он Асои Мӯсо аждарҳо бихӯрад

آن عصای موسی اژدرها بخورد

Ту магари ҳам зон Асои омухтӣ

تو مگر هم زان عصا آموختی

эй дил ар аз ғамзааш хаста шудӣ

ای دل ار از غمزه‌اش خسته شدی

Аз лабаши охири давои омухтӣ

از لبش آخر دوا آموختی

Шукри ҳаштӣ ва шикоят ме кунӣ

شکر هشتی و شکایت می‌کنی

Аз яке бории хатои омухтӣ

از یکی باری خطا آموختی

Зон шкрхонаҳ магӯ ало ки шукр

زان شکرخانه مگو الا که شکر

Он чунон каз анбиёи омухтӣ

آن چنان کز انبیا آموختی

Ин сафоро аз гила тира макун

این صفا را از گله تیره مکن

Кин сафо аз Мустафои омухтӣ

کاین صفا از مصطفی آموختی

Ҳар чаҳ халқи омухтат зон лаб бабанд

هر چه خلق آموختت زان لب ببند

Ҷумлаи он шӯ каз худои омухтӣ

جمله آن شو کز خدا آموختی

Ъошқо аз шамси табризӣ чу абр

عاشقا از شمس تبریزی چو ابر

Сӯхтии лекини зёи омухтӣ

سوختی لیکن ضیا آموختی