Оҳ аз ишқи ҷамоли ҳура Эй

آه از عشق جمال حوره‌ای

Кӯ гирифт аз ошиқонаши давра Эй

کو گرفت از عاشقانش دوره‌ای

Зиндагии навбаи нав аз куштанаш

زندگیِ نوبه‌نو از کشتنش

Сиҳҳатӣ тоза шуд аз ранҷура Эй

صحتی تازه شد از رنجوره‌ای

Гар гуҳар дорӣ бибин ҳоли маро

گر گهر داری ببین حال مرا

Дар так дарёи зи дарёи давра Эй

در تک دریا ز دریا دوره‌ای

Гуфтам : эй ақлами куҷое ? ақл гуфт :

گفتم: ای عقلم کجایی؟ عقل گفت:

« чун шудам май , чун кунам ангурае ? ! »

«چون شدم مِی، چون کنم انگوره‌ای؟!»

Ҷон бисӯз ва серума кун хокистараш

جان بسوز و سرمه کن خاکسترش

То намонад дар ду олами кӯра Эй

تا نمانَد در دو عالم کوره‌ای

То кунад ҷонҳои беҷон дар самоъ

تا کند جان‌های بی‌جان در سماع

Гирди он шаҳди азали занбӯра Эй

گرد آن شهد ازل زنبوره‌ای

То кунад он шамси табризӣ ба ҳақ

تا کند آن شمس تبریزی به حق

Ҷумлаи вайрони ҳотро маъмура Эй

جمله ویران‌هات را معموره‌ای