эй он ки мари марои ту ба аз ҷону дида Эй

ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ای

Дар ҷони ман ҳар онч надидам ту дида Эй

در جان من هر آنچ ندیدم تو دیده‌ای

Бгзидаҳам зи ҳиҷри ту тобути оташин

بگزیده‌ام ز هجر تو تابوت آتشین

Оре ба ҳақи онки марои ту гузида Эй

آری به حق آنک مرا تو گزیده‌ای

Гар аз бурӣда хӯн чакад инак зи чашми ман

گر از بریده خون چکد اینک ز چشم من

Хӯн мечакад ки бесабаб аз ман бурӣда Эй

خون می‌چکد که بی‌سبب از من بریده‌ای

Аз чашм ман бипурс чаро чашма гашта Эй

از چشم من بپرس چرا چشمه گشته‌ای

Вази қад ман бипурс ки аз кӣ хамида Эй

وز قد من بپرس که از کی خمیده‌ای

Аз ҷон ман бипурс ки бо кафши оҳанӣн

از جان من بپرس که با کفش آهنین

Андари раҳи фироқи куҷоҳо расида Эй

اندر ره فراق کجاها رسیده‌ای

Ин ҳам бипурс аз ӯ ки ту дар ҳасан ва дар ҷамол

این هم بپرس از او که تو در حسن و در جمال

Монанди ӯ зи ҳеҷ забонӣ шунида Эй

مانند او ز هیچ زبانی شنیده‌ای

Ин ҳам бигӯ кигар рух ӯ офтоб нест

این هم بگو که گر رخ او آفتاب نیست

Чун абри пораи пораи зи ҳам чун дарида Эй

چون ابر پاره پاره ز هم چون دریده‌ای

Пайдост дар дами ту ки аз ноф машк хост

پیداست در دم تو که از ناف مشک خاست

Кандар кадоми сабза ва саҳро чареда Эй

کاندر کدام سبزه و صحرا چریده‌ای

Онӣ ки дидае ту дило осмоне

آنی که دیده‌ای تو دلا آسمانیی

Зеро зи дилбарони заминии рамида Эй

زیرا ز دلبران زمینی رمیده‌ای

Донам ки дидае ту бад-ӣни чашми Юсуфӣ

دانم که دیده‌ای تو بدین چشم یوسفی

То ту туранҷу дасти зи мастии бурӣда Эй

تا تو ترنج و دست ز مستی بریده‌ای

Табризу шамси дайн ва дигарҳо баҳона ҳост

تبریز و شمس دین و دگرها بهانه‌هاست

Каз ваии ду кунро ту хаттии дркшидаҳ Эй

کز وی دو کون را تو خطی درکشیده‌ای