эй сиргштаҳ аз мо мо сахти мштҳӣ

ای سیرگشته از ما ما سخت مشتهی

Ваии покшидаҳ аз раҳи кӯи шарти ҳамраҳе

وی پاکشیده از ره کو شرط همرهی

Мағзи ҷаҳони тӯии туу боқии ҳамаи ҳашиш

مغز جهان توی تو و باقی همه حشیش

Кӣ ёбад одамии зи ҳашишоти фарбеҳӣ

کی یابد آدمی ز حشیشات فربهی

Ҳар шаҳри кӯ хароб шуду зер ӯ зибр

هر شهر کو خراب شد و زیر او زبر

Зон шуд ки давр монад зи сояи шҳншҳӣ

زان شد که دور ماند ز سایه شهنشهی

Чун рафт офтоб чаҳ монад шаби сиёҳ

چون رفت آفتاب چه ماند شب سیاه

Аз сар чу рафт ақл чаҳ монад ҷузи аблаҳӣ

از سر چو رفت عقل چه ماند جز ابلهی

эй ақли фитнае ҳама аз рафтан ту буд

ای عقل فتنه‌ای همه از رفتن تو بود

Вонгаҳи гуноҳ бар тан беақл ме наҳй

وآنگه گناه بر تن بی‌عقل می‌نهی

Он ҷо ки пушти оре гумроҳӣасту ҷанг

آن جا که پشت آری گمراهی است و جنگ

Ва он ҷо ки рӯи намоеи мастӣу волҳӣ

و آن جا که رو نمایی مستی و والهی

Ҳаждаҳи ҳазор олами ду қисм беш нест

هجده هزار عالم دو قسم بیش نیست

Нимаш ҷамоди мурда ва нимяш огаҳӣ

نیمش جماد مرده و نیمیش آگهی

Дарёии огаҳӣ ки хирадҳо ҳама аз ӯ аст

دریای آگهی که خردها همه از او است

Онаст миннатҳои хирадҳои мунтаҳӣ

آن است منتهای خردهای منتهی

эй ҷони ошно ки дар он баҳр май рӯй

ای جان آشنا که در آن بحر می‌روی

Ваии онки ҳамчуи тир аз ин чарх май ҷҳӣ

وی آنک همچو تیر از این چرخ می‌جهی

Аз харгаҳи тани ту ҷаҳонӣ мунаввар аст

از خرگه تن تو جهانی منور است

То ту чигуна бошӣ эй рӯҳи харгаҳӣ

تا تو چگونه باشی ای روح خرگهی

эй рӯҳ аз шароби ту масти абад шуда

ای روح از شراب تو مست ابد شده

Ваии хок дар каф ту шуд зари даҳ диҳӣ

وی خاک در کف تو شد زر ده دهی

Васфи ту бемисол наёяд ба фаҳми ом

وصف تو بی‌مثال نیاید به فهم عام

ВоФзоид аз мисоли хаёли мушаббаҳӣ

وافزاید از مثال خیال مشبهی

Аз шавқи ошиқӣ агарат сӯратӣ наад

از شوق عاشقی اگرت صورتی نهد

Олоишии наёбади баҳри муназзаҳӣ

آلایشی نیابد بحر منزهی

Гар нисбатӣ кунанд ба наъли он ҳилол ро

گر نسبتی کنند به نعل آن هلال را

Зон жож шоирон нафитад моҳ аз маӣ

زان ژاژ شاعران نفتد ماه از مهی

Дарё ба пеши Мӯсо кӣ монад сади роҳ

دریا به پیش موسی کی ماند سد راه

Ва андари паноҳи исо кӣ монад акмҳӣ

و اندر پناه عیسی کی ماند اکمهی

ӯ хоҷаи ҳамаи сет гараш нест як ғулом

او خواجه همه‌ست گرش نیست یک غلام

Он сарв ӯ сеӣаст гараш нашмурӣ сеӣ

آن سرو او سهی است گرش نشمری سهی

Ту Мӯсоӣ валек шабонеи дарӣ ҳануз

تو موسیی ولیک شبانی دری هنوز

Ту Юсуфӣ валек ҳануз андари ин чаҳӣ

تو یوسفی ولیک هنوز اندر این چهی

Зон музд кор менарасад мари туро ки ҳеҷ

زان مزد کار می‌نرسد مر تو را که هیچ

Пайвастаи нестии ту дар ин кори гуҳи гуҳӣ

پیوسته نیستی تو در این کار گه گهی

Хомаш ки бе таоми ҳақ ва бе шароби ғайб

خامش که بی‌طعام حق و بی‌شراب غیب

Ин ҳарф ва нақш ҳаст ду се косаи тиҳӣ

این حرف و نقش هست دو سه کاسه تهی