эй соқе ки он май аҳмари гирифта Эй

ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای

Ваии мутрибӣ ки он ғазалтар гирифта Эй

وی مطربی که آن غزل تر گرفته‌ای

эй дилбарӣ ки соқӣу мутриб фано шуданд

ای دلبری که ساقی و مطرب فنا شدند

То ту ниқоб аз рухи ъбҳри гирифта Эй

تا تو نقاب از رخ عبهر گرفته‌ای

эй мейри маҷлисӣ ки туро ишқи номи гашт

ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

Ин чаҳ қиёматаст ки аз сари гирифта Эй

این چه قیامت است که از سر گرفته‌ای

эй хами хусравон ки ту доруӣ ҳар ғамӣ

ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

Ранҷури нестии ту чаро сари гирифта Эй

رنجور نیستی تو چرا سر گرفته‌ای

Ҷонӣаст баси латиф ва ҷаҳонӣаст баси зариф

جانی است بس لطیف و جهانی است بس ظریف

Вена ҳар ду пардаро зи миёни баргирифта Эй

وین هر دو پرده را ز میان برگرفته‌ای

Аз ҷон ва аз ҷаҳони дили ошиқи рабӯда Эй

از جان و از جهان دل عاشق ربوده‌ای

Алҳақ шикори нозуку лоғари гирифта Эй

الحق شکار نازک و لاغر گرفته‌ای

эй онки ту шикори чунин дом гашта Эй

ای آنک تو شکار چنین دام گشته‌ای

Малики ҳазор хусраву санҷари гирифта Эй

ملک هزار خسرو و سنجر گرفته‌ای

Дар айни куфри ҷавҳари имони рабӯда Эй

در عین کفر جوهر ایمان ربوده‌ای

Дар дӯзахӣу ҷинату кавсари гирифта Эй

در دوزخی و جنت و کوثر گرفته‌ای

эй орифӣ ки аз сари маърӯфи воқифӣ

ای عارفی که از سر معروف واقفی

Ваии содае ки ранги қаландари гирифта Эй

وی ساده‌ای که رنگ قلندر گرفته‌ای

Дар баҳри қулзумӣ ва туро баҳр то ба каъб

در بحر قلزمی و تو را بحر تا به کعب

Дар оташӣу хуии самандари гирифта Эй

در آتشی و خوی سمندر گرفته‌ای

эй гул ки ҷомаҳо бдридии зи ошиқӣ

ای گل که جامه‌ها بدریدی ز عاشقی

То хонае миёнаи шукри гирифта Эй

تا خانه‌ای میانه شکر گرفته‌ای

эй бод аз такаббур парҳез кун зи машк

ای باد از تکبر پرهیز کن ز مشک

Чун буии он ду зулфи мънбри гирифта Эй

چون بوی آن دو زلف معنبر گرفته‌ای

эй ғамзаи ҳоти маст чу соқӣ тӯй бидиҳ

ای غمزه‌هات مست چو ساقی توی بده

Як дам хамаш мабод чу соғари гирифта Эй

یک دم خمش مباد چو ساغر گرفته‌ای

Баҳри нисори муфаххари табризи шамси дайн

بهر نثار مفخر تبریز شمس دین

эй рӯй зарди сиккаи заргари гирифта Эй

ای روی زرد سکه زرگر گرفته‌ای