Ҷони хоки он маӣ ки худоашаст муштарӣ

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

Он кас малик надид ва на инсону неи парӣ

آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری

Чун аз худӣ бурун шуд ӯ одамӣ намонад

چون از خودی برون شد او آدمی نماند

ӯ рости чашми равшану гӯши паямбарӣ

او راست چشم روشن و گوش پیمبری

То одамӣаст одамӣ ва то малики малик

تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک

Бастаи сети чашм ҳар ду аз он ҷону дилбарӣ

بسته‌ست چشم هر دو از آن جان و دلبری

Олам ба ҳукм ӯаст мар ӯро чаҳ фахр аз ин

عالم به حکم او است مر او را چه فخر از این

Чун он ӯаст холиқи олам ба як сиррӣ

چون آن او است خالق عالم به یک سری

Баҳрӣ ки камтарини шабаҳро гавҳарӣ кунад

بحری که کمترین شبه را گوهری کند

Ҳошо аз ӯ ки лофи براردи зи гавҳарӣ

حاشا از او که لاف برآرد ز گوهری

Он заррааст лоиқи рақси чунон шуъоъ

آن ذره است لایق رقص چنان شعاع

Кӯи гашт аз ҳазор чу хуршеду маи барӣ

کو گشت از هزار چو خورشید و مه بری

Он заррае кигар қадамаши бӯсади офтоб

آن ذره‌ای که گر قدمش بوسد آفتاب

Худ нанигарад ба тобиш ӯ ҷуз ки срсрӣ

خود ننگرد به تابش او جز که سرسری

Бинмо мҳо ба кӯрии хуршеди тобишӣ

بنما مها به کوری خورشید تابشی

То зин сипас занах назанад аз мунавварӣ

تا زین سپس زنخ نزند از منوری

Дртоби шоҳу муфаххари табризи шамси дайн

درتاب شاه و مفخر تبریز شمس دین

То ҳар ду кун пар шавад аз нури доварӣ

تا هر دو کون پر شود از نور داوری