эй баси фарозу шеб ки кардам талаб гарӣ

ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری

Гуҳи лавҳи дили бхўондму гуҳи нақши кофарӣ

گه لوح دل بخواندم و گه نقش کافری

Гуҳ дар замини хизмат чун хок раҳ шудам

گه در زمین خدمت چون خاک ره شدم

Бар чархи рӯҳи гоҳи давидами бохтарӣ

بر چرخ روح گاه دویدم باختری

Гум гашта аз худу дилу дилбари ҳазор бор

گم گشته از خود و دل و دلبر هزار بار

Гуҳи сар дил биҷустау гуҳи сари дилбарӣ

گه سر دل بجسته و گه سر دلبری

Бар кӯҳи таври толиб арнӣ кулем вор

بر کوه طور طالب ارنی کلیم وار

Вази халқи дррмидаҳ ба олам чу сомрӣ

وز خلق دررمیده به عالم چو سامری

Дар водӣии расидами кони ҷои набарди буи

در وادیی رسیدم کان جا نبرد بوی

Неи мӯъҷизу каромату неи макру соҳирӣ

نی معجز و کرامت و نی مکر و ساحری

Водии зи буии дӯсти марои раҳбарӣ шуда

وادی ز بوی دوست مرا رهبری شده

Кони бӯ на машк дорад неи зулфи анбарӣ

کان بو نه مشک دارد نی زلف عنبری

Он ҷои Натон давидан эй дӯст бар қадам

آن جا نتان دویدن ای دوست بر قدم

Пар низ мебисӯзадгар зи онк май парӣ

پر نیز می‌بسوزد گر ز آنک می‌پری

Каз гарму сарду хушк ва тараст ин ниҳоди ҳис

کز گرم و سرد و خشک و تر است این نهاد حس

Венаи чор мурғ ҳаст аз ин боғи унсурӣ

وین چار مرغ هست از این باغ عنصری

Он ҷо биппар дӯст ки раведи зи буии дӯст

آن جا بپر دوست که روید ز بوی دوست

Парӣ вагар на зарди дроФтӣ ба шаш дарӣ

پری و گر نه زرد درافتی به شش دری

эй комили камол каз ин сӯи ту комилӣ

ای کامل کمال کز این سو تو کاملی

Зон сӯ ки сӯй нест ҳазар кун ки қосирӣ

زان سو که سوی نیست حذر کن که قاصری

Он мурғи хоке ки ба хушкӣ камол дошт

آن مرغ خاکیی که به خشکی کمال داشت

Дар баҳр оҷиз омад ва расво шуд аз тарӣ

در بحر عاجز آمد و رسوا شد از تری

Бо онк бару баҳри яке ҷинс ва як фананд

با آنک بر و بحر یکی جنس و یک فنند

Ҳар як ба ҳиси даройад чунашон дароварӣ

هر یک به حس درآید چونشان درآوری

Сад бару баҳру чарху фалак дар фазои ғайб

صد بر و بحر و چرخ و فلک در فضای غیب

Дар по фитода бошад чун нақши срсрӣ

در پا فتاده باشد چون نقش سرسری

Зин бару баҳр он расад он сӯ ки ӯ зи ишқ

زین بر و بحر آن رسد آن سو که او ز عشق

Гардад ҳазор бор аз ин ҳар ду ӯ барӣ

گردد هزار بار از این هر دو او بری

Ҳқо ба зоти поки худованд ҳар кӣ ҳаст

حقا به ذات پاک خداوند هر کی هست

Аз теғи ғайби сари набардгар баради сиррӣ

از تیغ غیب سر نبرد گر برد سری

Дар оташи халил куҷо ояд он хасӣ

در آتش خلیل کجا آید آن خسی

Кӯ хушк шуд зи ишқи длороми озрӣ

کو خشک شد ز عشق دلارام آزری

Ҷони халили ишқ ба шодӣу хуррамӣ

جان خلیل عشق به شادی و خرمی

Дар оташи о чу зар ки з ҳар ғаши тоҳирӣ

در آتش آ چو زر که ز هر غش طاهری

Гар маҳв май намое дар дудмони ҳис

گر محو می‌نمایی در دودمان حس

Дар ишқи оташини длороми зоҳирӣ

در عشق آتشین دلارام ظاهری

Ин ишқи ҳамчуи оташ бар ҷумла қоҳир аст

این عشق همچو آتش بر جمله قاهر است

Ту баси аҷоибӣ ки бар оташи ту қодирӣ

تو بس عجایبی که بر آتش تو قادری

Ҳар чанд кӯшад оташ то ту сияҳи шӯй

هر چند کوشد آتش تا تو سیه شوی

Бар рағм ӯ латифу шарифӣу аҳмарӣ

بر رغم او لطیف و شریفی و احمری

Донам ки партави назарии дорӣ аз шаҳӣ

دانم که پرتو نظری داری از شهی

Чашму чароғи ғайб ба шоҳӣу сарварӣ

چشم و چراغ غیب به شاهی و سروری

Бар хори хушкгар назарии афканди зи лутф

بر خار خشک گر نظری افکند ز لطف

Пайдо шавад зи хори ду сад гӯнаи ъбҳрӣ

پیدا شود ز خار دو صد گونه عبهری

Неи худ агар ба маҳву адами ғамза Эй кунад

نی خود اگر به محو و عدم غمزه‌ای کند

Зоҳир шавад з нест дилу дидаи парварӣ

ظاهر شود ز نیست دل و دیده پروری

Дар лутф ва дар навозиши он шаҳ нигоҳ кун

در لطف و در نوازش آن شه نگاه کن

эй теғи ҳиҷр чанд зании захми ханҷарӣ

ای تیغ هجر چند زنی زخم خنجری

Неи неи худ аз навозиш ӯ тунд шуд фироқ

نی نی خود از نوازش او تند شد فراق

Каз як наҳола омад ин лутфу қоҳирӣ

کز یک نهاله آمد این لطف و قاهری

Гар хугарӣ ба лутф набошад дили маро

گر خوگری به لطف نباشد دل مرا

ӯ кӣ фироқ донад дар даври доирӣ

او کی فراق داند در دور دایری

Ҳнҷр ғизо хӯрд з ғизо раст ҳнҷрш

حنجر غذا خورد ز غذا رست حنجرش

Пас ӯ ғизо диҳад ба ғизои расми ҳнҷрӣ

پس او غذا دهد به غذا رسم حنجری

Ин ҷумла ман бигуфтаму алқоби шамси дайн

این جمله من بگفتم و القاب شمس دین

Аз рашк карда дар ғами табризи сотрӣ

از رشک کرده در غم تبریز ساتری

Онаст аслу қасду ғарази зини ҳамаи ҳадис

آن است اصل و قصد و غرض زین همه حدیث

Лекин мзод нест ки ман роми иштрӣ

لیکن مزاد نیست که من رام یشتری