Оҳ ки чаҳ ширини бтист дар ттқи зркшӣ

آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی

Аҳ ки чаҳ май зибдши бдхўӣу саркашӣ

اه که چه می‌زیبدش بدخوی و سرکشی

Гоҳ чу ма меравад қоидаи шаб рӯй

گاه چو مه می‌رود قاعده شب روی

намекунад аз ахтарони шеваи лашкаркашӣ

می‌کند از اختران شیوه لشکرکشی

Гоҳи з ғайрат равад аз ҳамаи чашмии ниҳон

گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان

То дили худро зи ҳиҷри ту сӯии озари кашӣ

تا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی

эй хунаки он дам ки ту хусраву хуршед ро

ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید را

Сахт бигирӣ камари хонаи худ дркшӣ

سخت بگیری کمر خانه خود درکشی

Аз тараби он замони ҷомаи ҷони бркнӣ

از طرب آن زمان جامه جان برکنی

Вази сари ин бихўдии гӯш фалак баркашӣ

وز سر این بیخودی گوش فلک برکشی

Ҳар шукрии зини ҳавас авд кунад хеш ро

هر شکری زین هوس عود کند خویش را

То ки бисӯзад бар ӯ чунк ба миҷмари кашӣ

تا که بسوزد بر او چونک به مجمر کشی

Он нафас аз соқёни сустӣ ва тақсир нест

آن نفس از ساقیان سستی و تقصیر نیست

Нест гунаҳи бодаро чунк ту камтари кашӣ

نیست گنه باده را چونک تو کمتر کشی

Бахт азимаст онки нақли зи ҷинати барӣ

بخت عظیمست آنک نقل ز جنت بری

Хайр касӣраст онки бодаи зи кавсари кашӣ

خیر کثیرست آنک باده ز کوثر کشی

Масти броиии зи худ дасти бхоиии зи худ

مست برآیی ز خود دست بخایی ز خود

Қосиди хӯни рези худ найзау ханҷари кашӣ

قاصد خون ریز خود نیزه و خنجر کشی

Гуяд каз нури ман зулмат ва кофар куҷост

گوید کز نور من ظلمت و کافر کجاست

То ки ба шамшери дайн бар сари кофари кашӣ

تا که به شمشیر دین بر سر کافر کشی

Вақт шуд эй шамси дайни муфаххари табризён

وقت شد ای شمس دین مفخر تبریزیان

То ту маро чун қадаҳ дар май аҳмари кашӣ

تا تو مرا چون قدح در می احمر کشی