Гуфт марои он табиб : « рӯ , туршии хӯрдае »

گفت مرا آن طبیب: «رَو، تُرُشی خورده‌ای»

Гуфтам : « не » гуфт : « нак , ранг турш карда Эй

گفتم: «نی» گفت: «نک، رنگ تُرُش کرده‌ای

Дил чу сиёҳӣ диҳад , ранг гувоҳӣ диҳад

دل چو سیاهی دهد، رنگْ گواهی دهد

Акс бурун мезанад , гарчи ту дар парда Эй

عکس برون می‌زند، گرچه تو در پرده‌ای

Хоки тугар об хуш ёбад чун равзаи ист

خاک تو گر آب خوش یابد چون روضه‌ایست

Вар хӯрд ӯ оби шӯри шӯраи бароварда Эй

ور خورد او آب شور شوره برآورده‌ای

Сабз шаванд аз баҳор зард шаванд аз хазон

سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان

Гар на хазони дидае пас з чаҳ рӯи зардае »

گر نه خزان دیده‌ای پس ز چه رو زرده‌ای»

Гуфтамаш : « эй ғайби дон , аз ту чаҳ дорам ниҳон ?

گفتمش: «ای غیب‌دان، از تو چه دارم نهان؟

Парвариши ҷони туе , ҷон чу ту парварда Эй

پرورشِ جان تویی، جان چو تو پرورده‌ای

Кист ки зинда кунад , он ки туаш куштае ?

کیست که زنده کند، آن‌که تو اش کشته‌ای؟

Кист ки гармаш кунад , чун туаш афсурдае »

کیست که گرمش کند، چون تو اش افسرده‌ای»

Шарбат сиҳҳат фирист ҳам зи шароботи хос

شربت صحت فرست هم ز شرابات خاص

Зонк ту ҷӯшидае зонк ту афшурда Эй

زانک تو جوشیده‌ای زانک تو افشرده‌ای

Дод шароби хатир , гуфт : « ?ҳулло , ин бигир

داد شراب خطیر، گفت: «هلا، این بگیر

Шоди шӯ ар прғмӣ , зиндаи шӯ ар мурда Эй

شاد شو ار پُرغمی، زنده شو ار مرده‌ای

Чашма баҷушад зи ту чун Арас аз хора Эй

چشمه بجوشد ز تو چون ارَس از خاره‌ای

Нур битобад зи ту , гарчи сияҳ чарада Эй

نور بتابد ز تو، گرچه سیه‌چرده‌ای

Хзрбқоиии шӯй ,гар арзи ?фоне

خضْرْبقایی شوی، گر عَرَض فانیی

Шодии дилҳо шӯй , гарчи дили озурдае »

شادی دل‌ها شوی، گرچه دل‌آزرده‌ای»

Кӣ бишавади ин вуҷӯди поки зи бегонагон

کی بشود این وجود پاک ز بیگانگان

То нарасад хлътии давлати сдмрдаҳ Эй

تا نرسد خلعتی دولت صدمرده‌ای

Гуфт дарахтӣ ба бод : « чанд вазӣ ? » бод гуфт :

گفت درختی به باد: «چند وَزی؟» باد گفت:

« бод баҳорӣ кунад гарчи ту пажмурдае »

«بادْ بهاری کند گرچه تو پژمرده‌ای»