Маҷлис хуш кун аз он ду пораи чӯб

مجلسی خوش کن از آن دو پاره چوب

Авдро дрсўзу барбатро бикӯб

عود را درسوز و بربط را بکوب

Ин нанолад то накӯбӣ бар рагаш

این ننالد تا نکوبی بر رگش

Ваон дигар дар нафй ва дар сӯзаст хуб

وان دگر در نفی و در سوزست خوب

Маҷлисии пургирд бар хошоки фикр

مجلسی پرگرد بر خاشاک فکر

Хез эй фарроши фарши ҷони брўб

خیز ای فراش، فرش جان بروب

То насӯзӣ буии надиҳад он бихӯр

تا نسوزی بوی ندهد آن بخور

То накӯбӣ нафъи надиҳади ин ҳубуб

تا نکوبی نفع ندهد این حبوب

Нир аъзам бидон шуд офтоб

نیِّر اعظم بدان شد آفتاب

Кӯ дар оташ хона дорад бе лғўб

کو در آتش خانه دارد بی‌لغوب

Моҳ аз он пайк ва муҳосиб ме шавад

ماه از آن پیک و محاسب می‌شود

Кӯ наёсоед зи сайрону ркўб

کو نیاساید ز سیران و رکوب

Авди хлқоннди ин пайғомбарон

عود خلقانند این پیغمبران

То расадашон буии ъломи алғиўб

تا رسدشان بوی علام‌الغیوب

Гар ба бӯи қонеъ нае ту ҳам бисӯз

گر به بو قانع نه‌ای تو هم بسوز

То ки маъдани гардӣ эй кони уюб

تا که معدن گردی ای کان عیوب

Чун бисӯзӣ пар шавад чарх аз бихӯр

چون بسوزی پر شود چرخ از بخور

Чун бисӯзад дил расад ваҳии улқулуб

چون بسوزد دل رسد وحی القلوب

Ҳад надорад ин сухан кӯтоҳ кун

حد ندارد این سخن کوتاه کن

Гарчи ҷон гулистон омад ҷануб

گرچه جان گلستان آمد جنوب

Соҳиби алъўдини лои тҳмлҳмо

صاحب العودین لا تهملهما

Ҳрқни зои ҳркни зои ллкрўб

حرقن ذا حرکن ذا للکروب

Ман илҷи байни алскории лои иФқ

من یلج بین السکاری لا یفق

Ман изқи ман роҳи рӯҳи лои итўб

من یذق من راح روح لا یتوب

Ағтнми болроҳи аҷҷалу астъд

اغتنم بالراح عجل و استعد

Ман хумори дунаи шқи алҷиўб

من خمار دونه شق الجیوب

Ин танҷуи ани султони алҳўӣ

این تنجو ان سلطان الهوی

Ҷозиби алъшоқи ҷаббори тлўб

جاذب العشاق جبار طلوب