Аз пгаҳ эй ёр зон ъқори самое

از پگه ای یار زان عقار سمایی

Даҳ ба кафи мо ки нури дидаи мое

ده به کف ما که نور دیده مایی

Зонк вазифаи сет ҳар саҳари зи кафи ту

زانک وظیفه‌ست هر سحر ز کف تو

Давр бигардон ки офтоби лақое

دور بگردان که آفتاب لقایی

Ҳам ба маниши даҳ мҳо мада ба дигар кас

هم به منش ده مها مده به دگر کس

Аҳд ва вафо кун ки шаҳриёри вафое

عهد و وفا کن که شهریار وفایی

Дар ттқи гирдҳо латифи ҳилолӣ

در تتق گردها لطیف هلالی

Вази ҷиҳати дардҳо латифи давое

وز جهت دردها لطیف دوایی

Давр бигардон ки даври ишқ ту омад

دور بگردان که دور عشق تو آمد

Халқ куҷоанд ва ту ғариби куҷое

خلق کجااند و تو غریب کجایی

Бар адади зарраи ҷони фидоӣ ту кардӣ

بر عدد ذره جان فدای تو کردی

Чархи фалакгар бадии маи ту баҳоӣ

چرخ فلک گر بدی مه تو بهایی

Бо ҳамаи шоҳӣ чу ташнагон хуморем

با همه شاهی چو تشنگان خماریم

Соқии мо шӯ бикун ба лутфи саққое

ساقی ما شو بکن به لطف سقایی

Баҳри ту одам гирифт дбаҳу занбил

بهر تو آدم گرفت دبه و زنبیل

Баҳри ту ҳавво намӯд низ ҳаввое

بهر تو حوا نمود نیز حوایی

Одам ва ҳавво набӯд баҳри қудумат

آدم و حوا نبود بهر قدومت

Холиқ мекард гӯнаи гӯнаи худоӣ

خالق می‌کرد گونه گونه خدایی

Дар қадаҳи ту чаҳор ҷӯй биҳиштаст

در قدح تو چهار جوی بهشتست

На аз шаш ва панҷаст ин срўрФзоиӣ

نه از شش و پنجست این سرورفزایی

Ҷумлаи аҷзои мо шукуфта кун ин дам

جمله اجزای ما شکفته کن این دم

То ба фалаки бррўди ғариви гўоиӣ

تا به فلک بررود غریو گوایی

Ғабғаби ғунча дар ин чамани бнхндд

غبغب غنچه در این چمن بنخندد

То ту ба хандаи даҳон ӯ нагушойӣ

تا تو به خنده دهان او نگشایی

Талъати хуршеди ту агар нанамояд

طلعت خورشید تو اگر ننماید

Яман наёяд зи сояҳои ҳумое

یمن نیاید ز سایه‌های همایی

Хона беҷом нест хубу мунаввар

خانه بی‌جام نیست خوب و منور

Роҳ рҳоўӣ бизан каз ӯст раҳоӣ

راه رهاوی بزن کز اوست رهایی

Машк ки арзади ҳазор баҳри Фрўриз

مشک که ارزد هزار بحر فروریز

Кӯҳи виқорӣу баҳри ҷӯаду сахое

کوه وقاری و بحر جود و سخایی

Ҳар шаб ояд зи ғайб чун гилаи бонӣ

هر شب آید ز غیب چون گله بانی

Ҷон раҳад аз тан чу уштурон чарое

جان رهد از تن چو اشتران چرایی

Дар ъдмстон кашад ниҳони шутурон ро

در عدمستان کشد نهان شتران را

Хуш бачаранд зи сабзаҳои атое

خوش بچراند ز سبزه‌های عطایی

Банд кунад чашмашон ки роҳ набенанд

بند کند چشمشان که راه نبینند

Роҳ илоҳӣаст нест роҳи ҳавоӣ

راه الهیست نیست راه هوایی

Чун бунаади рухи пиёда дар қадами шоҳ

چون بنهد رخ پیاده در قدم شاه

Ҷусти дўосбаҳи зи нестӣу гадоӣ

جست دواسبه ز نیستی و گدایی

Каж наравад зон сипас ба роҳ чу фарзин

کژ نرود زان سپس به راه چو فرزین

Хоб бибинад чу пели ҳинди раҷоӣ

خواب ببیند چو پیل هند رجایی

Моти шӯ ва лаъиб гуфту гӯй раҳо кун

مات شو و لعب گفت و گوی رها کن

Кони шаҳи шатранҷи рости роҳи намое

کان شه شطرنج راست راه نمایی