Агар маро ту ндонӣ бипурс аз шаби торӣ

اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری

Шабаст муҳаррами ошиқи гувоҳи нолау зорӣ

شب است محرمِ عاشق، گواه ناله و زاری

Чаҳ ҷои шаб ки ҳазорон нишона дорад ошиқ

چه جای شب که هزاران نشانه دارد عاشق

Каминаи ашку рухи зарду лоғарӣу нзорӣ

کمینهٔ اشک و رخ زرد و لاغری و نزاری

Чу абри соъати гиря чу кӯҳи вақти таҳаммул

چو ابر، ساعت گریه، چو کوه، وقت تحمل

Чу оби саҷдаи кунон ва чу хоки роҳ ба хорӣ

چو آب، سجده‌کنان و چو خاکِ راه ، به خواری

Валек ин ҳамаи меҳнат ба гирди боғ чу хорӣ

ولیک این همه محنت، به گرد باغ چو خاری

Даруни боғи гулистону ёру чашмаи ҷорӣ

درون باغ گلستان و یار و چشمهٔ جاری

Чу бигузарӣ ту зи девори боғ ва дар чамани ое

چو بگذری تو ز دیوار باغ و در چمن آیی

Забони шукри гузории суҷуд шукр биорӣ

زبانِ شکر گزاری، سجودِ شکر بیاری

Ки шукру ҳамди худоро ки баради ҷаври хазон ро

که شکر و حمد خدا را، که برد جور خزان را

Шукуфтаи гашти замин ва баҳор кард баҳорӣ

شکفته گشت زمین و بهار کرد بهاری

Ҳазор шохи бараҳнаи қарини ҳала гул шуд

هزار شاخ برهنه، قرین حلهٔ گل شد

Ҳазор хори муғелони раҳидаи гашти зи хорӣ

هزار خار مغیلان، رهیده گشت ز خاری

Ҳаловати ғами маъшӯқро чаҳ донад оқил

حلاوتِ غمِ معشوق را چه داند عاقل؟

Чу ҷўлаҳ сет надонад тариқи ҷангу саворӣ

چو جوله‌ست، نداند طریقِ جنگ و سواری

Бародару падару модар ту ушшоқанд

برادر و پدر و مادر تو عشاقند

Ки ҷумлаи як шудаанд ва сириштаанд зи ёрӣ

که جمله یک شده‌اند و سرشته‌اند ز یاری

Намак шавад чу дроФтди ҳазор тан ба намакдон

نمک شود چو درافتد، هزار تن به نمکدان

Дуӣ намонад дар тан чаҳ мрғзӣ чаҳ бухорӣ

دَوی نماند در تَن، چه مرغزی، چه بخاری

Макаши Аннани суханро ба кавдании малулон

مکِش عنان سخن را به کودنیِ ملولان

Ту ташнагони малики байн ба вақти ҳарфи гузорӣ

تو تشنگان ملک بین، به وقت حرف‌گزاری