Рабӯди ақлу диламро ҷамоли он арабӣ
ربود عقل و دلم را جمال آن عربی
Даруни ғамзаи масташи ҳазор булъаҷабӣ
درون غمزه مستش هزار بوالعجبی
Ҳазор ақлу адаби доштами ман эй хоҷа
هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
Кунун чу масту харобами салоӣ бе адабӣ
کنون چو مست و خرابم صلای بیادبی
Мусаббиби сабаби ин ҷо дар сабаб барбаст
مُسَبِّب سبب این جا در سبب بربست
Ту он бибин ки сабаб мекашад з бе сабабӣ
تو آن ببین که سبب میکُشد ز بیسببی
Прир рафтам сармаст бар сари кӯяш
پریر رفتم سرمست بر سر کویش
Ба хашм гуфт чаҳ гум кардае ? чаҳ май талабӣ ?
به خشم گفت چه گم کردهای؟ چه میطلبی؟
Шикаста баста бигуфтам яке ду лафзи араб
شکسته بسته بگفتم یکی دو لفظ عرب
أтити أтлби фии ҳикми мақоми أбӣ
أَتَیتُ أَطْلُبُ في حَیِّکُم مَقام أَبي
Ҷавоб дод куҷои хуфтае ? чаҳ май ҷӯӣ ?
جواب داد کجا خفتهای؟ چه میجویی؟
Ба пеши ақли Муҳамади пилос бўлҳбӣ ?
به پیش عقل محمد پلاس بولهبی؟
з аҷз хӯрдам савгандҳо ва гарм шудам
ز عجز خوردم سوگندها و گرم شدم
Ба зоти поки худо ва ба ҷони поки набӣ
به ذات پاک خدا و به جان پاک نبی
Чаҳ ҷои гармӣу савганди пеши он бино ?
چه جای گرمی و سوگند پیش آن بینا؟
Ва Киеви исръи сқри бсўлаҳи алхрб ?
و کَیفَ یُصْرَعُ صَقْرٌ بِصَولةِ الْخَرَبِ؟
Равон шуд ашки зи чашми ман ва гувоҳӣ дод
روان شد اشک ز چشم من و گواهی داد
Кома исил меаҳ алсқои ман алқрб
کَما یَسیلُ مِیاهُ السَّقا مِنَ الْقَرَبِ
Чаҳ чора дорам ? ғаммози ман ҳам аз хонаи сет
چه چاره دارم؟ غماز من هم از خانهست
Рухам чу сиккаи зари об дидаам сҳбӣ
رخم چو سکه زر آب دیدهام سُحُبی
Дареғи дилбари ҷонро ба моли майли бадӣ
دریغ دلبر جان را به مال میل بدی
Ва ё фирефтаи гаштӣ ба Сайидии чалабӣ
و یا فریفته گشتی به سیّدی چَلَبی
Ва ё ба ҳилау макрии зи раҳи дарафтодӣ
و یا به حیله و مکری ز ره درافتادی
Ва ё ки маст шудӣ ӯ зи бодаи ънбӣ
و یا که مست شدی او ز باده عنبی
Даҳон ба гӯши ман орад ба гоҳи навмидӣ
دهان به گوش من آرد به گاه نومیدی
Чаҳ мекунад сару гӯши маро ба шаҳди лабӣ ?
چه میکند سر و گوش مرا به شهد لبی؟
Ғулом соъат навмедем ки он соъат
غلام ساعت نومیدیم که آن ساعت
Шароб васл битобад зи шишае ҳалабӣ
شراب وصل بتابد ز شیشهای حلبی
Аз он шароби пурситам ки ёр ме бахшаст
از آن شراب پرستم که یار می بخشست
Рухам чу шиша мекард ва буд рухи зҳбӣ
رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذَهَبي
Бародарами падарами аслу фасл ман ишқаст
برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست
Ки хеш ишқ бимонад на хешии нисбӣ
که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی
Хамаш ки муфаххари офоқи шамси табризӣ
خمش که مفخر آفاق شمس تبریزی
Бишуст ному нишони маро ба хуши лақабӣ
بشست نام و نشان مرا به خوش لقبی