Шудам ба сӯй чаҳ оби ҳамчуи саққое

شدم به سوی چه آب همچو سقایی

Баромад аз так чаҳ Юсуфии мълоиӣ

برآمد از تک چه یوسفی معلایی

Сабк ба доман пероҳанаш задам ман даст

سبک به دامن پیراهنش زدم من دست

зи буии перҳанаши дидаи гашти бенаӣ

ز بوی پیرهنش دیده گشت بینایی

Ба чоҳ дар назарӣ кардам аз таъаҷҷуби ман

به چاه در نظری کردم از تعجب من

Чаҳ аз малоҳат ӯ гашта буд саҳройӣ

چه از ملاحت او گشته بود صحرایی

Кулем рӯҳ ба ҳар ҷо расед миқотш

کلیم روح به هر جا رسید میقاتش

Агар чаҳ кӯр буд гашти таври синое

اگر چه کور بود گشت طور سینایی

Занахи зи дасти рақибӣ ки гуфт аз чаҳ давр

زنخ ز دست رقیبی که گفت از چه دور

Аз ин сипас манаму чоҳ ва чун ту зебоӣ

از این سپس منم و چاه و چون تو زیبایی

Касе ки зинда шавад сад ҳазор мурда аз ӯ

کسی که زنده شود صد هزار مرده از او

Аҷаб набошад агар пери гашти бурное

عجب نباشد اگر پیر گشت برنایی

Ҳазор ганҷи гадои чунин аҷаби конӣ

هزار گنج گدای چنین عجب کانی

Ҳазор сими нисори латифи симое

هزار سیم نثار لطیف سیمایی

Ҷаҳон чу оина пурнақш туаст аммо кӯ

جهان چو آینه پرنقش توست اما کو

Ба рӯй хуби ту бе оинаи тамошое

به روی خوب تو بی‌آینه تماشایی

Сухани ту гӯ ки маро аз ҳаловати лаби ту

سخن تو گو که مرا از حلاوت لب تو

На ақл монад ва на андешаеу не рое

نه عقل ماند و نه اندیشه‌ای و نی رایی