Баландтар шудаи сети офтоби инсонӣ

بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی

Зиҳии ҳаловату мастӣу ишқу осонӣ

زهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی

Ҷаҳони зи нури ту ночиз шуд , чаҳ чизеи ту ?

جهان ز نور تو ناچیز شد‌، چه چیزی تو‌؟

Тилисми дилбарӣ ӣӣ ё ту ганҷи ҷононе ?

طلسم دلبری‌یی یا تو گنج جانانی‌؟

Зиҳии қалам ки туро нақш кард дар сӯрат

زهی قلم که تو را نقش کرد در صورت

Ки номаи ҳамаро но набишта май хуоне

که نامه همه را نانبشته می‌خوانی

Буруни барии ту зи харгоҳи шаш ҷиҳати ҷон ро

برون بری تو ز خرگاه‌ِ شش‌جهت جان را

Чу ҷон намонад , бар ҷоаш ишқ бинишонӣ

چو جان نماند‌، بر جاش عشق بنشانی

Дило чу бози шаҳаншоҳ сайд кард ту ро

دلا چو باز شهنشاه صید کرد تو را

Ту тарҷумони бги сари забони мурғоне

تو ترجمان‌بگ سرّ زبان مرغانی

Чаҳ тарҷумон ки кунун баси баланди симурғӣ

چه ترجمان که کنون بس بلند سیمرغی

Ки офати назари ҷони сад сулаймонӣ

که آفت نظر جان صد سلیمانی

Дарид чорқи имону куфр дар талабат

درید چارق ایمان و کفر در طلبت

Ҳазорсола аз он сӯии куфру ӣмонӣ

هزارساله از آن سوی کفر و ایمانی

Ба ҳар саҳар ки дурахшии хурӯс ҷон гуяд

به هر سحر که درخشی خروس جان گوید

Биё ки ҷону ҷаҳонӣ , бирав ки султонӣ

بیا که جان و جهانی‌، برو که سلطانی

Чу рӯҳи ман бФзўдаҳи сети шамси табризӣ

چو روح من بفزوده‌ست شمس تبریزی

Ба сӯй ӯ барам аз боғи рӯҳи райҳонӣ

به سوی او برم از باغ روح ریحانی