Хобам бибаста Эй бигушо эй қамари ниқоб

خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب

То саҷдаҳои шукр кунад пешати офтоб

تا سجده‌های شکر کند پیشت آفتاب

Домон ту гирифтам ва дастам битофтӣ

دامان تو گرفتم و دستم بتافتی

Ҳин дасти дркшидм рӯй аз вафои мтоб

هین دست درکشیدم روی از وفا متاب

Гуфтӣ макун шитоб ки он ҳаст феъли дев

گفتی مکن شتاب که آن هست فعل دیو

Дев ӯ буд ки менакунад сӯии ту шитоб

دیو او بود که می‌نکند سوی تو شتاب

ё раб кунам бубинам бар даргаи ниёз

یا رب کنم ببینم بر درگه نیاز

Чандини ҳазор ё раби муштоқи он ҷавоб

چندین هزار یا رب مشتاق آن جواب

Аз хоки бештари дилу ҷонҳои оташин

از خاک بیشتر دل و جان‌های آتشین

Мстсқёнаҳи кӯзаи гирифта ки оби об

مستسقیانه کوزه گرفته که آب آب

Бар хок раҳм кун ки аз ин чори унсур ӯ

بر خاک رحم کن که از این چار عنصر او

Бедаст ва потир омад дар сайру инқилоб

بی دست و پاتر آمد در سیر و انقلاب

Вақте ки ӯ сабк шавад он бод пой ӯст

وقتی که او سبک شود آن باد پای اوست

Лангонаи брҷҳди ду се гомии паии саҳоб

لنگانه برجهد دو سه گامی پی سحاب

То ханда гирад аз так он ланги барқ ро

تا خنده گیرد از تک آن لنگ برق را

Ва андар шафоат ояд он раъди хуши хитоб

و اندر شفاعت آید آن رعد خوش خطاب

Бо соқён абр бигӯед ки брҷҳид

با ساقیان ابر بگوید که برجهید

Каз ташнагон хок Биҷӯшед изтироб

کز تشنگان خاک بجوشید اضطراب

Гирам ки ман нагӯям охир наме расад

گیرم که من نگویم آخر نمی‌رسد

Андари машоми раҳмати буии дили кабоб

اندر مشام رحمت بوی دل کباب

Пас соқёни абри ҳамон дам равон шаванд

پس ساقیان ابر همان دم روان شوند

Бо ҷирау қнинаҳ ва бо машки пуршароб

با جره و قنینه و با مشک پرشراب

Хомӯш ва дар хароби ҳамеи ҷӯии ганҷи ишқ

خاموش و در خراب همی‌جوی گنج عشق

Кин ганҷ дар баҳор баруед аз хароб

کاین گنج در بهار برویید از خراب