Воҷиб кунад чу ишқ маро кард дили хароб

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

Кандар харобаи дил ман ояд офтоб

کاندر خرابه دل من آید آفتاب

Аз пой дрФтодаҳам аз шарми ин карам

از پای درفتاده‌ام از شرم این کرم

Кони шаҳ дуоам гуфт ҳамӯ кард мустаҷоб

کان شه دعام گفت همو کرد مستجاب

Баси чеҳра кӯ намӯд марои баҳри сокинӣ

بس چهره کو نمود مرا بهر ساکنی

Гуфтам ки чеҳра дидам ва он буд худ ниқоб

گفتم که چهره دیدم و آن بود خود نقاب

Аз нури он ниқоб чу сӯзед олимӣ

از نور آن نقاب چو سوزید عالمی

ё раб чигуна бошад он шоҳ бе ҳиҷоб

یا رب چگونه باشد آن شاه بی‌حجاب

Бар ман гузашти ишқ ва ман андар ақаб шудам

بر من گذشت عشق و من اندر عقب شدم

Вогшт ва луқма кард ва маро хӯрд чун уқоб

واگشت و لقمه کرد و مرا خورد چون عقاب

Бархӯрдам аз замона чу ӯ хӯрд мари маро

برخوردم از زمانه چو او خورد مر مرا

Дар баҳр ъзб рафтаму ворстм аз азоб

در بحر عذب رفتم و وارستم از عذاب

Онро ки луқмаҳои балоҳо гўор нест

آن را که لقمه‌های بلاها گوار نیست

Зонаст кӯ надид гувориш аз ин шароб

زانست کو ندید گوارش از این شراب

Зини эътимод нӯш кунанд анбиёи бало

زین اعتماد نوش کنند انبیا بلا

Зеро ки ҳеҷ вақт натарсад зи оташи об

زیرا که هیچ وقت نترسد ز آتش آب