Пазируфти ин дили зи ишқати харобӣ

پذیرفت این دل ز عشقت خرابی

Дро дар харобӣ чу ту офтобӣ

درآ در خرابی چو تو آفتابی

Чаҳ гӯйии диламро ки аз ман натарсӣ

چه گویی دلم را که از من نترسی

з дарё натарсад чунин мурғи обӣ

ز دریا نترسد چنین مرغ آبی

Манам дили супурдаи барандози парда

منم دل سپرده برانداز پرده

Ки умрӣаст эй ҷон ки андари ҳиҷобӣ

که عمریست ای جان که اندر حجابی

Чу парда барандохт гуфтам дило ҳай

چو پرده برانداخت گفتم دلا هی

Ба бедорӣаст ин аҷаб ё ба хобӣ

به بیداریست این عجب یا به خوابی

Бигуфтам замонӣ чунин бош пайдо

بگفتم زمانی چنین باش پیدا

Бигуфто ки шояд вале барнатобӣ

بگفتا که شاید ولی برنتابی

Дилами сад ҳазорон сухан ронад зи он хуш

دلم صد هزاران سخن راند ز آن خوش

Маро гуфт бишинавгар аҳли хитобӣ

مرا گفت بشنو گر اهل خطابی

Кигар ӯ на обаст боғ аз чаҳ хандад

که گر او نه آبست باغ از چه خندد

Вагар оташӣ нест чун дили кабобӣ

وگر آتشی نیست چون دل کبابی

Аз ин ҷинси борону барқаш ҷаҳон шуд

از این جنس باران و برقش جهان شد

Дар асрори ишқаш чу абри саҳобй

در اسرار عشقش چو ابر سحابی

Бигуфтам хамаш кун чу ту масти ишқӣ

بگفتم خمش کن چو تو مست عشقی

Мисоли суроҳеи пар аз хӯн нобе

مثال صراحی پر از خون نابی

Дило чанд бошӣ ту сармасти гуфтан

دلا چند باشی تو سرمست گفتن

Чу дар айни обӣ чаҳ масти саробӣ

چو در عین آبی چه مست سرابی

Бар ин ва бар он ту манеҳ ин баҳона

بر این و بر آن تو منه این بهانه

Ту худро бурун кун ки худро азобӣ

تو خود را برون کن که خود را عذابی

Ману мости кҳгли сари хами гирифта

من و ماست کهگل سر خم گرفته

Ту бурдор кҳгл ки хами шаробӣ

تو بردار کهگل که خم شرابی

Дило хӯни нхспд ва донам ки ту дил

دلا خون نخسپد و دانم که تو دل

Ту он сайли хӯнӣ ки дарё биёбӣ

تو آن سیل خونی که دریا بیابی

Баҳонаи сети инҳо биёи шамси табриз

بهانه‌ست این‌ها بیا شمس تبریز

Ки мифтоҳи аршӣу фаттоҳи бобӣ

که مفتاح عرشی و فتاح بابی