Гӯям сухани шкрнботт

گویم سخن شکرنباتت

ё қиссаи чашмаи ҳаётат

یا قصه چشمه حیاتت

Рух бар рух ман наҳй бигӯям

رخ بر رخ من نهی بگویم

Каз баҳр чаҳ шоҳ кард мотт

کز بهر چه شاه کرد ماتت

Дар хирманат оташӣ дарандохт

در خرمنت آتشی درانداخت

Каз хирман худ диҳад закотат

کز خرمن خود دهد زکاتت

Сарсабз кунад чу тараи зорат

سرسبز کند چو تره زارت

То бозхрди зи трҳотт

تا بازخرد ز ترهاتت

Дар оташи ишқ чун халилӣ

در آتش عشق چون خلیلی

Хуш бош ки медиҳад наҷотат

خوش باش که می‌دهد نجاتت

Ақлати шаб қадар дид ва сад ид

عقلت شب قدر دید و صد عید

Каз ишқ дарида шуд баротат

کز عشق دریده شد براتت

Савганд ба сояи латифат

سوگند به سایه لطیفت

Савганд намехӯрам ба зотат

سوگند نمی‌خورم به ذاتت

Дар зоти ту кӣ расанд ҷон ҳо

در ذات تو کی رسند جان‌ها

Чун ғарқа шуданд дар сифотат

چون غرقه شدند در صفاتت

Чун ҷӯии равон ва соҷдт кард

چون جوی روان و ساجدت کرد

То пок кунад зи сиӣотт

تا پاک کند ز سیئاتت

Аз ҳар ҷиҳатии туро бало дод

از هر جهتی تو را بلا داد

То бозкшд ба бе ҷаҳотат

تا بازکشد به بی‌جهاتت

Гуфтӣ ки хамаш кунам накардӣ

گفتی که خمش کنم نکردی

намехандад ишқ бар саботат

می‌خندد عشق بر ثباتت