Гар ҷоми сипеҳр , заҳр паймост

گر جام سپهر، زهر‌پیماست

Он дар лаби ошиқон чу ҳалвост

آن در لب عاشقان چو حلواست

Зини воқеагар з ҷой рафтӣ

زین واقعه گر ز جای رفتی

Аз ҷой бирав ки ҷой ин ҷост

از جای برو که جای این جاست

Магрез зи сӯзи ишқ зеро

مگریز ز سوز عشق زیرا

Ҷузи оташи ишқи дӯд ва савдост

جز آتش عشق دود و سوداست

Дӯдат нпзд кунад сиёҳат

دودت نپزد کند سیاهت

Дар пухтанат оташаст костост

در پختنت آتشست کاُستاست

Парвона ки гирд дӯд гардад

پروانه که گرد دود گردد

Дӯди олӯдаи сету хому расвои сет

دود‌‌‌آلوده‌ست و خام و رسوا‌‌ست

Аз хонау мон ба ёд ноед

از خانه و مان به یاد ناید

Онро ки чунин сафари муҳайёи сет

آن را که چنین سفر مهیا‌‌ست

Аз шаҳр магӯ ки дар биёбон

از شهر مگو که در بیابان

Мӯсои сети рафиқи ману слўост

موسی‌ست رفیق من و سلواست

Суҳбат чаҳ кунӣ ки дар сқимӣ

صحبت چه کنی که در سقیمی

Ҳар лаҳзаи табиби ту масеҳои сет

هر لحظه طبیب تو مسیحا‌ست

Дилтанги хушам ки дар фарохӣ

دلتنگ خوشم که در فراخی

Ҳар масхараро раҳасту гнҷои сет

هر مسخره را رهست و گنجا‌ست

Чун хонаи дили з ғам шавад танг

چون خانه دل ز غم شود تنگ

Дар ваии шаҳи длнўоз танҳо сет

در وی شه دلنواز تنها‌ست

Дили танг буд ҷуз ӯ нагунҷад

دل تنگ بود جز او نگنجد

Танагии дилами амону ғавғои сет

تنگی دلم امان و غوغا‌ست

Дандони адуи зи тарси кандаи сет

دندان عدو ز ترس کنده‌ست

Пас рўтршии раҳои мост

پس روترشی رهایی ماست

Хомӯш ки баҳр агар турш рӯаст

خاموش که بحر اگر ترش روست

Ҳам маъдани гавҳари сету дарёи сет

هم معدن گوهر‌ست و دریا‌ست

Хониш
ғзл шморҳ 371 — прӣ соткнӣ ъндлӣб