Хоки он каси шӯ ки об зндгонш равшанаст

خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست

Ним нонеи дррсд то ним ҷонӣ дар танаст

نیم نانی دررسد تا نیم جانی در تنست

Гуфтамаш охири паии як васли чандин ҳиҷр чист

گفتمش آخر پی یک وصل چندین هجر چیست

Гуфт ореи ман қассобами грдрон бо гарданаст

گفت آری من قصابم گردران با گردنست

Даии тамошо рафта будам ҷониби саҳрои дил

دی تماشا رفته بودم جانب صحرای دل

Он нагунҷад дар назар чаҳ ҷой пайдо карданаст

آن نگنجد در نظر چه جای پیدا کردنست

Чашми масти ёри гӯйон ҳар замон бо чашми ман

چشم مست یار گویان هر زمان با چشم من

Дар ду олам менагунҷад онч дар чашм манаст

در دو عالم می‌نگنجد آنچ در چشم منست

Рӯи фузуни шӯ аз ду олам то бирезам бар сарат

رو فزون شو از دو عالم تا بریزم بر سرت

Ончи дилро ҷони ҷону дидагонро диданаст

آنچ دل را جان جان و دیدگان را دیدنست

Зарраи зарраи ошиқонаи паҳлавии маъшӯқи хеш

ذره ذره عاشقانه پهلوی معشوق خویش

намезанад паҳлу ки вақти ақд ва кобӣн карданаст

می‌زند پهلو که وقت عقد و کابین کردنست

Андари он пайванд кардани обу оташи як шудаи сет

اندر آن پیوند کردن آب و آتش یک شده‌ست

Ғунчаи он ҷо сунбуласту сарви он ҷо сӯсанаст

غنچه آن جا سنبلست و سرو آن جا سوسنست

Зери поашони ганҷҳоу сӯии болои боғ ҳо

زیر پاشان گنج‌ها و سوی بالا باغ‌ها

Бишинав аз боло на вақти зер ва боло гуфтанаст

بشنو از بالا نه وقت زیر و بالا گفتنست

Ман агар пайдо нагӯям бесифат пайдост он

من اگر پیدا نگویم بی‌صفت پیداست آن

Завқи он андар сарасту тавқи он дар гарданаст

ذوق آن اندر سرست و طوق آن در گردنست

Шамси табризии ту хуршедӣ чаҳ гӯям мадҳи ту

شمس تبریزی تو خورشیدی چه گویم مدح تو

Сад забон дорам чу теғ аммо ба васфати алкнст

صد زبان دارم چو تیغ اما به وصفت الکنست