Он шунидӣ ки Хизри таҳта киштӣ бишикаст

آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست

То ки киштии зи кафи золим ҷаббор бараст

تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست

Хизри вақти ту ишқаст ки сӯфии зи шикаст

خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست

Софӣаст ва мисли дард ба пастӣ бинишаст

صافی است و مثل درد به پستی بنشست

Лиззати фақр чу бодаи сет ки пастӣ ҷӯяд

لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید

Ки ҳамаи ошиқи саҷдаи сету тавозуъи сармаст

که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست

То бадоне ки такаббури ҳама аз бе мзгист

تا بدانی که تکبر همه از بی‌مزگیست

Пас сазои мутакаббири сар безавқ бас аст

پس سزای متکبر سر بی‌ذوق بس است

Гиряи шамъи ҳамаи шаб на ки аз дард сараст

گریه شمع همه شب نه که از درد سرست

Чун з сар раст ҳама нур шуд аз гиря бараст

چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست

Каф ҳастӣ зи сари хам мдмғ баравад

کف هستی ز سر خم مُدَمَّغ برود

Чун бигирад қадаҳи бодаи ҷон бар кафи даст

چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست

Моҳё ҳар чаҳ туро коми дил аз баҳр биҷӯ

ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو

Тамаъ хом макун то нахулд коми зи шаст

طمع خام مکن تا نخلد کام ز شست

Баҳр меғаррад ва мегуяд к-эии уммати об

بحر می‌غرد و می‌گوید کای امت آب

Рост гуед бар ин моидаҳи касро гила ҳаст

راست گویید بر این مایده کس را گله هست

Дам ба дами баҳри дилу уммат ӯ дар хушу нӯш

دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوش

Дар хитоботу муҷобот балӣанду аласт

در خطابات و مجابات بلی‌اند و الست

Не дар он базми кас аз дарди дилӣ сар бигирифт

نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفت

Не дар он боғу чамани пои кас аз хор бахаст

نی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست

Ҳиллаи хомаш ба хамӯшят асирон барраанд

هله خامش به خموشیت اسیران برهند

з хамӯшона ту нотиқ ва хомӯш биҷуст

ز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست

Лаби фурӯбанд чу дидӣ ки лаби бастаи ёр

لب فروبند چو دیدی که لب بسته یار

Дасти шамшерзанонро ба чаҳ тадбир бибаст

دست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست