То нлғзӣ ки зи хӯни роҳи пас ва пеш тараст
تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش، تَر اَسْت
Одамии дузди зи зрдзд кунун бештараст
آدَمیدُزْد، زِ زَرْدُزْد، کُنون، بیشتَر است
Грбзоннд ки аз ақл ва хабар ме дузданд
گُرْبُزاناَنْد کِه اَز عَقْل و خَبْر میدُزْدَنْد
Худ чаҳ доранд касеро ки зи худ бе хабараст
خود، چِه دارَنْد کَسی را کِه زِ خود، بیخَبَر اَسْت
Худ худро ту чунин косад ва бе хасми мадон
خودِ خود را تو، چُنین، کاسِد و بیخَصْم مَدان
Ки ҷаҳони толиби зар ва худ ту кон зараст
کِه جَهان، طالِبِ زَرّ و خودِ تو، کانِ زَر اَسْت
Ки расӯли ҳақи аннос маодин гуфта сет
کِه رسول حق« الناس معادن» گفتهست
Маъдани нуқра ва зарасту яқини пргҳрст
مَعْدَنِ نُقْرِه و زَرّ اَسْت و یَقین، پُرگُهَر اَسْت
Ганҷи ёбӣ ва дар ӯ умр наёбӣ ту ба ганҷ
گنج یابی و در او عمر نیابی تو به گنج
Хеш дарёб ки ин ганҷи зи ту бар гузараст
خویش دریاب که این گنج ز تو بر گذرست
Хеш дарёб ва ҳазар кун ту валикин чаҳ кунӣ
خویش دریاب و حذر کن تو ولیکن چه کنی
Ки яке дузди сабки даст дар ин раҳ ҳазараст
که یکی دزد سبک دست در این ره حذرست
Саҳар ар чанд ки торист ҳисоб рӯзаст
سحر ار چند که تاریست حساب روزست
Ҳар киро рӯй сӯии шамс буд чун саҳараст
هر که را روی سوی شمس بود چون سحرست
Рӯҳҳо маст шавад аз дами субҳ аз паии онк
روحها مست شود از دم صبح از پی آنک
Субҳро рӯй ба шамсаст ва ҳариф назараст
صبح را روی به شمس است و حریف نظرست
Чанд бар бўку магари муҳраи Фрўгрдонӣ
چند بر بوک و مگر مهره فروگردانی
Ки ту баси муфлисӣу чархи фалак пок бараст
که تو بس مفلسی و چرخ فلک پاک برست
Мағзи полуда ва бар ҳеҷ на дар хоб шудӣ
مغز پالوده و بر هیچ نه در خواب شدی
Гўиёи луқма ҳар рӯзаи ту мағз хараст
گوییا لقمه هر روزه تو مغز خرست
Бештар ҷон куну зар ҷамъ кун ва хўшдл бош
بیشتر جان کن و زر جمع کن و خوشدل باش
Ки ҳамаи симу зару моли ту мори сқрст
که همه سیم و زر و مال تو مار سقرست
Як шаб аз баҳри худо бехур ва бехоб бизӣ
یک شب از بهر خدا بیخور و بیخواب بزی
Сад шаб аз баҳри ҳавои нафаси ту бехоб ва хураст
صد شب از بهر هوا نفس تو بیخواب و خورست
Аз сари дарду дареғ аз пас ҳар зарраи хок
از سر درد و دریغ از پس هر ذره خاک
Оҳу фарёд ҳаме ояд гӯш ту караст
آه و فریاد همیآید گوش تو کرست
Хӯни дил бар рахти афшон ба саҳаргоҳ аз онк
خون دل بر رخت افشان به سحرگاه از آنک
Тӯшаи роҳи ту хӯни дил ва оҳ саҳараст
توشه راه تو خون دل و آه سحرست
Дил пурумед куну сайқаляши даҳ ба сафо
دل پرامید کن و صیقلیش ده به صفا
Ки дили поки ту ойӣна хуршед фирист
که دل پاک تو آیینه خورشید فرست
Мӯниси Аҳмади мурсал ба ҷаҳон кист бигӯ
مونس احمد مرسل به جهان کیست بگو
Шамси табризи шаҳаншоҳ ки аҳадии алкбрст
شمس تبریز شهنشاه که احدی الکبرست