Гум шудан дар гум шудан дайн манаст

گُم شدن در گُم شدن دینِ منست

Нестӣ дар ҳаст ойин манаст

نیستی در هست آیینِ منست

То пиёда май рӯм дар кӯии дӯст

تا پیاده می‌روم دَر کویِ دوست

Сабзи хинги чарх дар зин манаст

سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست

Чун ба як дами сад ҷаҳон вопас кунам

چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم

Бингарам гом нахустин манаст

بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست

Ман чаро гирди ҷаҳони гирдам чу дӯст

من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست

Дар миёни ҷон ширин манаст

دَر میانِ جانِ شیرینِ منست

Шамси табризӣ ки фахр авлиёст

شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست

Сини дандонҳоаш ёсин манаст

«سینِ» دَندان‌هاش «یاسینِ» منست