Дар ду ҷаҳони латифу хуши ҳамчуи амири мо куҷо
در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجا
Абрӯӣ ӯ гиреҳ нашуд гарчи ки дид сад хато
ابروی او گره نشد، گرچه که دید صد خطا
Чашми гшоу рӯи нигар ҷурм биору хуи нигар
چشم گشا و رو نگر، جرم بیار و خو نگر
Хуй чу оби ҷӯи нигари ҷумлаи таровату сафо
خوی چو آب جو نگر، جمله طراوت و صفا
Ман зи саломи гарм ӯ об шудам зи шарм ӯ
من ز سلام گرم او، آب شدم ز شرم او
Вази суханони нарм ӯ об шаванд санг ҳо
وز سخنان نرم او، آب شوند سنگها
Заҳр ба пеш ӯ бабр то кунадаш ба аз шукр
زهر به پیش او ببر، تا کندش به از شکر
Қаҳр ба пеш ӯ буна то кунадаш ҳамаи ризо
قهر به پیش او بنه، تا کندش همه رضا
Оби ҳаёт ӯ бибин ҳеҷ матарс аз аҷал
آب حیات او ببین، هیچ مترس از اجل
Дар ду дар ризоӣ ӯ ҳеҷ млрз аз қазо
در دو در رضای او، هیچ ملرز از قضا
Саҷда кунӣ ба пеш ӯ иззат масҷидат диҳад
سجده کنی به پیش او، عزت مسجدت دهد
эй ки ту хор гаштае зери қадам чу бӯрё
ای که تو خوار گشتهای، زیر قدم چو بوریا
Хондам амири ишқро фаҳм бад-ӣн шавад ту ро
خواندم امیر عشق را، فهم بدین شود تو را
Чунк ту раҳни сӯратӣ сӯрат туаст раҳи намо
چونک تو رهن صورتی، صورت توست ره نما
Аз ту дил ар сафар кунад бо тапиш ҷигар кунад
از تو دل ار سفر کند، با تپش جگر کند
Бар сар пост мунтазир то ту бгўииши биё
بر سر پاست منتظر، تا تو بگوییش بیا
Дил чу кабӯтарӣ агар мебиппарад зи боми ту
دل چو کبوتری اگر، میبپرد ز بام تو
Ҳаст хаёли боми ту қиблаи ҷонаш дар ҳаво
هست خیال بام تو، قبله جانش در هوا
Бому ҳавои тӯй ва бас нест рӯй ба ҷузи ҳавас
بام و هوا توی و بس، نیست روی بجز هوس
Оби ҳаёти ҷони тӯии сӯратҳо ҳамаи саққо
آب حیات جان توی، صورتها همه سقا
Даври Марви сафари мҷуи пеш туаст моҳи ту
دور مرو سفر مجو، پیش تو است ماه تو
Наъра мазан ки зери лаб май шунӯди зи ту дуо
نعره مزن که زیر لب، میشنود ز تو دعا
Май шунӯди дуоӣ ту медиҳадат ҷавоб ӯ
میشنود دعای تو، میدهدت جواب او
К-эии кари ман карии бҳли гӯши тамоми бргшо
کای کر من کری بهل، گوش تمام برگشا
Гар на ҳадис ӯ бадии ҷони ту оҳ кӣ задӣ
گر نه حدیث او بدی، جان تو آه کی زدی
Оҳ бизан ки оҳи ту роҳ кунад сӯии худо
آه بزن که آه تو، راه کند سوی خدا
Чарх занон бидон хушами коб ба бӯстони кашам
چرخ زنان بدان خوشم، کآب به بوستان کشم
Мива расад зи оби ҷони шӯрау сангу рег ро
میوه رسد ز آب جان، شوره و سنگ و ریگ را
Боғ чу зард ва хушк шуд то бихӯрад зи оби ҷон
باغ چو زرد و خشک شد، تا بخورد ز آب جان
Шохи шикастаро бигӯ оби хур ва биёзмо
شاخ شکسته را بگو، آب خور و بیازما
Шаб баравад биё ба гуҳ то шинавии ҳадиси шаҳ
شب برود بیا به گه، تا شنوی حدیث شه
Шаби ҳамаи шаби мисоли ма то ба саҳари мшини зи по
شب همه شب مثال مه، تا به سحر مشین ز پا