Бо лаб ӯ чаҳ хуш буд гуфт ва шуниду моҷаро
با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا
Хосса ки дар кушояд ва гуяд « хоҷаи андро »
خاصه که در گشاید و گوید «خواجه اندرآ»
Бо лаб хушк гуяд ӯ қиссаи чашма ӣ Хизр
با لب خشک گوید او قصه چشمهی خضر
Бар қади мард май баради дарзии ишқ ӯ қабо
بر قد مرد میبُرّد درزیِ عشقِ او قبا
Маст шаванд чашмҳо аз сакароти чашм ӯ
مست شوند چشمها از سکرات چشم او
Рақси кунони дарахтҳо пеши латофати сабо
رقصکنان درختها پیش لطافت صبا
Булбул бо дарахт гул гуяд « чист дар дилат ?
بلبل با درخت گل گوید «چیست در دلت؟
Ин дам дар миёни буна , нест касе , тӯй ва мо »
این دم در میان بنه، نیست کسی، توی و ما»
Гуяд « то ту бо тӯй , ҳеҷ мадори ин тамаъ
گوید «تا تو با توی، هیچ مدار این طمع
Ҷаҳд намой то барии рахти тӯй аз ин саро »
جهد نمای تا بری رختِ توی از این سرا»
Чашма ӣ сӯзани ҳаваси танг буд яқин бидон
چشمهی سوزنِ هوس تنگ بوَد یقین بدان
Раҳи надиҳад ба ресмон чунк ббиндши дўто
ره ندهد به ریسِمان چونک ببیندش دوتا
Бингар офтобро то ба гулӯ дар оташӣ
بنگر آفتاب را تا به گلو در آتشی
То ки з рӯй ӯ шавад рӯй замини пар аз зё
تا که ز روی او شود روی زمین پر از ضیا
Чунк кулем ҳақ бишуд сӯии дарахти оташин
چونک کلیم حق بشد سوی درخت آتشین
Гуфт ман оби кавсарами кафш бурун куну биё
گفت من آب کوثرم کفش برون کن و بیا
Ҳеҷ матарс зи оташам зонк ман обаму хушам
هیچ مترس ز آتشم زانک من آبم و خوَشم
Ҷониб давлат омадӣ садр турост марҳабо
جانب دولت آمدی صدر تراست مرحبا
Ҷавҳареу лаъли кони ҷони макону ломакон
جوهریی و لعل کان جان مکان و لامکان
Нодарра ӣ замонае халқи куҷо ва ту куҷо !
نادرهیِ زمانهای خلق کجا و تو کجا !
Боргаҳ ато шавад аз кафи ишқ ҳар кафӣ
بارگه عطا شود از کف عشق هر کفی
Коргаҳ вафо шавад аз ту ҷаҳон бе вафо
کارگه وفا شود از تو جهانِ بیوفا
зи аввал рӯз омадӣ соғари хусравӣ ба каф
ز اول روز آمدی ساغر خسروی به کف
Ҷониби базм май кашии ҷони маро ки алсло
جانب بزم میکشی جان مرا که الصلا
Дил чаҳ шавад ? чу даст дил гирад дасти дилбарӣ
دل چه شود؟ چو دست دل گیرد دست دلبری
Мис чаҳ шавад ? чу башнавад бонгу салои кимиё
مس چه شود؟ چو بشنود بانگ و صلای کیمیا
Омад дилбарии аҷаби найза ба даст чун араб
آمد دلبری عجب نیزه به دست چون عرب
Гуфтам ҳаст хидматӣ ? гуфт тъоли ъндно
گفتم هست خدمتی؟ گفت تعال عندنا
Ҷусти дилам ки ман дувум гуфт хирад ки ман рӯм
جَست دلم که من دوم گفت خرد که من روم
Кард ишорат аз карам гуфт балӣ куллан кома
کرد اشارت از کرم گفت بلی کلا کما
Хон чу расед аз осмон даст бишӯй ва ҳам даҳон
خوان چو رسید از آسمان دست بشوی و هم دهان
То ки наёяд аз кафати буии пиёзу гндно
تا که نیاید از کفت بوی پیاز و گندنا
Кон намак расед ҳингар ту малеҳу ошиқӣ
کانِ نمک رسید هین گر تو ملیح و عاشقی
Коси ситону косаи даҳ шӯр гузин на шўрбо
کاس ستان و کاسه ده شور گزین نه شوربا
Баста кунам ман ин ду лаб то ки чароғи рӯзу шаб
بسته کنم من این دو لب تا که چراغ روز و شب
Ҳам ба забона ӣ забон гуяд қисса бо шумо
هم به زبانهیِ زبان گوید قصه با شما