Бар ошиқони фариза буд ҷусту ҷӯии дӯст

بر عاشقان فریضه بوَد جست‌وجوی دوست

Бар рӯйу сар чу сайли давон то биҷавии дӯст

بر روی و سر چو سیل دوان تا به جوی دوست

Худ ӯст ҷумлаи толиб ва мо ҳамчуи соя ҳо

خود اوست جمله طالب و ما همچو سایه‌ها

эй гуфту гӯии мо ҳамагӣ гуфту гӯии дӯст

ای گفت‌وگوی ما همگی گفت‌وگوی دوست

Гоҳе ба ҷӯии дӯст чу об равон хушем

گاهی به جوی دوست چو آب روان خوشیم

Гоҳе чу об ҳабс шудам дар сабуии дӯст

گاهی چو آب حبس شدم در سبوی دوست

Гуҳ чун ҳўиҷ дег Биҷӯшем ва ӯ ба фикр

گه چون حویجِ دیگ بجوشیم و او به فکر

Кафгир мезанад ки чунинаст хуии дӯст

کفگیر می‌زند که چنین‌ست خوی دوست

Бар гӯши мо ниҳодаи даҳон ӯ ба дмдмаҳ

بر گوش ما نهاده دهان او به دمدمه

То ҷон мо бигирад як бораи буии дӯст

تا جان ما بگیرد یکباره بوی دوست

Чун ҷони ҷон вай омад аз вай гзир нест

چون جانِ جان، وی آمد از وی گُزیر نیست

Ман дар ҷаҳон надидам як ҷони адуии дӯст

من در جهان ندیدم یک جان عدوی دوست

Бгдоздти зи ноз ва чу мӯят кунад заъиф

بگدازدت ز ناز و چو مویت کند ضعیف

Надиҳӣ ба ҳар ду олами яктои мӯии дӯст

ندهی به هر دو عالم یکتای موی دوست

Бо дӯст мо нишаста ки эй дӯсти дӯсти кӯ

با دوست ما نشسته که ای دوست، دوست کو؟

Кӯи кӯ ҳаме занем зи мастӣ ба кӯии дӯст

کو کو همی زنیم ز مستی به کوی دوست

Тасвирҳои нохушу андешаи ракик

تصویرهای ناخوش و اندیشهٔ رکیک

Аз табъ суст бошад ва ин нест сӯии дӯст

از طبع سست باشد و این نیست سوی دوست

Хомӯш бош то сифати хеш худ кунад

خاموش باش تا صفت خویش خود کند

Кӯҳоиҳои сарди ту кӯҳои ҳўии дӯст

کو های های سرد تو؟ کو های هوی دوست؟