Ҷонои ҷамоли рӯҳи басии хуб ва бофирист

جانا جمال روح بسی خوب و بافرست

Лекини ҷамолу ҳасани ту худ чиз дигараст

لیکن جمال و حسن تو خود چیز دیگرست

эй онки солҳо сифат рӯҳ ме кунӣ

ای آنک سال‌ها صفت روح می‌کنی

Бинмоӣ як сифат ки ба зотш баробараст

بنمای یک صفت که به ذاتش برابرست

Дар дида мефазояд нур аз хаёл ӯ

در دیده می‌فزاید نور از خیال او

Бо ин ҳама ба пеш висолаш мукаддараст

با این همه به پیش وصالش مکدرست

Мондам даҳони бози зи таъзими он ҷамол

ماندم دهان باز ز تعظیم آن جمال

Ҳар лаҳза бар забону дил аллоҳ Акбараст

هر لحظه بر زبان و دل الله اکبرست

Дил ёфт дидае ки муқӣм ҳавоӣ туаст

دل یافت دیده‌ای که مقیم هوای توست

Оўаҳ ки он ҳаво чаҳ дил ва дида парвараст

آوه که آن هوا چه دل و دیده پرورست

Аз ҳуру моҳу рӯҳу парии ҳеҷ дам мазан

از حور و ماه و روح و پری هیچ دم مزن

Конҳо ба ӯ намонад ӯ чиз дигараст

کان‌ها به او نماند او چیز دیگرست

Чокрнўозист ки кардаст ишқи ту

چاکرنوازیست که کردست عشق تو

Вари неи куҷои дилӣ ки бидон ишқ дархураст

ور نی کجا دلی که بدان عشق درخورست

Ҳар дил ки ӯ нахуфт шабӣ дар ҳавои ту

هر دل که او نخفت شبی در هوای تو

Чун рӯз равшанасту ҳаво зу мунаввараст

چون روز روشنست و هوا زو منورست

Ҳар кас ки бемурод шуд ӯ чун мурӣд туаст

هر کس که بی‌مراد شد او چون مرید توست

Бе сӯрати мурод муродаш муяссараст

بی صورت مراد مرادش میسرست

Ҳар дӯзахӣ ки сӯхт ва дар ин ишқи аўФтод

هر دوزخی که سوخت و در این عشق اوفتاد

Дар кавсари аўФтод ки ишқ ту кавсараст

در کوثر اوفتاد که عشق تو کوثرست

Поем намерасад ба замин аз умеди васл

پایم نمی‌رسد به زمین از امید وصل

Ҳар чанд аз фироқи туами даст бар сараст

هر چند از فراق توام دست بر سرست

Ғамгин машав дило ту аз ин зулми душманон

غمگین مشو دلا تو از این ظلم دشمنان

Андеша кун дар ин ки длором довараст

اندیشه کن در این که دلارام داورست

Аз рӯй заъфарони ман ар шод шуд аду

از روی زعفران من ار شاد شد عدو

Не рӯй заъфарони ман аз вирд аҳмараст

نی روی زعفران من از ورد احمرست

Чун бартараст хӯбии маъшӯқам аз сифат

چون برترست خوبی معشوقم از صفت

Дардам чаҳ фарбеҳи сету мдиҳм чаҳ лоғараст

دردم چه فربه‌ست و مدیحم چه لاغرست

Оре чу қоидаи сет ки ранҷури зор ро

آری چو قاعده‌ست که رنجور زار را

Ҳар чанд ранҷ беш буд нола камтараст

هر چند رنج بیش بود ناله کمترست

Ҳамчун қамар битофт зи табризи шамси дайн

همچون قمر بتافت ز تبریز شمس دین

Неи худ қамар чаҳ бошад кон рӯй ақмрст

نی خود قمر چه باشد کان روی اقمرست