Даии бнўохти ёри ман бандаи ғами расида ро
دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را
Дод зи хеши чошнии ҷон ситам чашида ро
داد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را
Ҳуш фузуд ҳушро ҳалқа намӯд гӯш ро
هوش فزود هوش را حلقه نمود گوش را
Ҷӯш намӯд нӯшро нур фузуд дида ро
جوش نمود نوش را نور فزود دیده را
Гуфт ки Эй назор ман хастау трсгори ман
گفت که ای نزار من خسته و ترسگار من
Ман нафурӯшам аз карами бандаи худхарида ро
من نفروشم از کرم بنده خودخریده را
Байн ки чаҳ дод мекунад байн чаҳ кушод ме кунад
بین که چه داد میکند بین چه گشاد میکند
Юсуф ёд мекунад ошиқи кафи бурӣда ро
یوسف یاد میکند عاشق کف بریده را
Дошт маро чу ҷон худ рафт зи ман гумони бад
داشت مرا چو جان خود رفت ز من گمان بد
Бар китфами ниҳод ӯ халъати наврасида ро
بر کتفم نهاد او خلعت نورسیده را
Оҷиз ва бе касами мубини ашк чу атласами мубин
عاجز و بیکسم مبین اشک چو اطلسم مبین
Дар тан ман кашида байни атласи зркшидаҳ ро
در تن من کشیده بین اطلس زرکشیده را
Ҳар ки буд дар ин талаб бас аҷабасту булъаҷаб
هر که بود در این طلب بس عجبست و بوالعجب
Сад тарабаст дар тараби ҷони зи худ раҳида ро
صد طربست در طرب جان ز خود رهیده را
Чошнии ҷунун ӯ хуштар ё фусун ӯ
چاشنی جنون او خوشتر یا فسون او
Чунк наҳуфта лаб газад хастаи ғами гузида ро
چونک نهفته لب گزد خسته غم گزیده را
Ваъда диҳад ба ёри худ гул диҳад аз канори худ
وعده دهد به یار خود گل دهد از کنار خود
Пар кунад аз хумори худ дидаи хӯни чакида ро
پر کند از خمار خود دیده خون چکیده را
Кӯҳли назар дар ӯ наад дасти карам бар ӯ занад
کحل نظر در او نهد دست کرم بر او زند
Сина бисӯзад аз ҳасади ин фалаки хамида ро
سینه بسوزد از حسد این فلک خمیده را
Ҷом май аласти худ хеш диҳад ба масти худ
جام می الست خود خویش دهد به مست خود
Табл занад ба дасти худ боз дил парида ро
طبل زند به دست خود باز دل پریده را
Баҳри худоиро хамаши хуии сукутро макаш
بهر خدای را خمش خوی سکوت را مکش
Чун ки ъсидаҳ мерасад кӯтаҳ кун қасида ро
چون که عصیده میرسد کوته کن قصیده را
МФтълни мФоълни мФтълни мФоълн
مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن
Дар магушо ва кам намои гулшани наврасида ро
در مگشا و کم نما گلشن نورسیده را