эй ки ту моҳи осмони моҳи куҷо ва ту куҷо

ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا

Дар рухи маи куҷо буд ин кару фару кибриё

در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا

Ҷумла ба моҳи ошиқу моҳи асири ишқи ту

جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو

Нолаи кунони зи дарди ту лобаи кунон ки эй худо

ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا

Саҷда кунанд меҳру маи пеши рух чу оташат

سجده کنند مهر و مه پیش رخ چو آتشت

Чунк кунад ҷамоли ту бо мау меҳри моҷаро

چونک کند جمال تو با مه و مهر ماجرا

Омад дӯши ма ки то саҷдаи барад ба пеши ту

آمد دوش مه که تا سجده برد به پیش تو

Ғайрати ошиқони ту наъраи занон ки рӯи мё

غیرت عاشقان تو نعره زنان که رو ، میا

Хуши бхром бар замин то шкФнди ҷон ҳо

خوش بخرام بر زمین تا شکفند جان‌ها

То ки малики Фрўкнди сари зи даричаи само

تا که ملک فروکند سر ز دریچه سما

Чун ки шавад з рӯй ту барқи ҷаҳанда ҳар дилӣ

چون که شود ز روی تو برق جهنده هر دلی

Даст ба чашми брнҳд аз паии ҳифзи дида ҳо

دست به چشم برنهد از پی حفظ دیده‌ها

Ҳар чаҳ бёФти боғи дил аз тарабу шукуфтагӣ

هر چه بیافت باغ دل از طرب و شکفتگی

Аз даии ин фироқ шуд ҳосил ӯ ҳамаи ҳбо

از دی این فراق شد حاصل او همه هبا

Зард шудаи сети боғи ҷон аз ғами ҳиҷр чун хазон

زرد شده‌ست باغ جان از غم هجر چون خزان

Кӣ бирасад баҳори ту то бинмоӣяш намо

کی برسد بهار تو تا بنماییش نما

Бар сари кӯии ту дилам зор назор хуфт дай

بر سر کوی تو دلم زار و نزار خفت دی

Кард хаёли ту гузар дид бидон сифати варо

کرد خیال تو گذر دید بدان صفت ورا

Гуфт чигунае аз ин ориза гарон бигӯ

گفت چگونه‌ای از این عارضه گران بگو

Каз тнкии зи дида ҳо рафт тани ту дар хафо

کز تنکی ز دیده‌ها رفت تن تو در خفا

Гуфту гузашт ӯ зи ман лек зи завқи он сухан

گفت و گذشت او ز من لیک ز ذوق آن سخن

Сиҳҳат ёфт ин дилам ё раби таши диҳии ҷазо

صحت یافت این دلم یا رب توش دهی جزا