Ошиқи он қанди ту ҷони шкрхои мост

عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست

Соя ӣ зулфин ту дар ду ҷаҳони ҷои мост

سایه‌ی زلفین تو در دو جهان جای ماست

Аз қад ва болой ӯст ишқ ки боло гирифт

از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت

Ва онк бишуд ғарқи ишқи қомату болои мост

و آنک بشد غرق عشق قامت و بالای ماست

Ҳар гули сурхӣ ки ҳаст аз мадади хӯни мост

هر گل سرخی که هست از مدد خون ماست

Ҳар гули зардӣ ки раст рустаи зи сафрои мост

هر گل زردی که رُست رُسته ز صفرای ماست

Ҳар чаҳ тасаввур кунӣ хоҷа ки ҳамтоаш нест

هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیست

Ошиқу мискини он безиду ҳамтои мост

عاشق و مسکین آن بی‌ضد و همتای ماست

Аз сабаб ҳиҷр ӯст шаб ки сияҳи пӯши гашт

از سبب هجر اوست شب که سیه‌پوش گشت

Тӯй ба ту дӯди шаби зи оташи савдои мост

توی به تو دودِ شب ز آتش سودای ماست

Нест зи ман боварат ? ин сухан аз шаб бипурс

نیست ز من باورت؟ این سخن از شب بپرس

То бидиҳад шарҳи онки фитнаи фардои мост

تا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست

Шаб чаҳ буд рӯз низ шуҳра ва расвоӣ ӯст

شب چه بود روز نیز شهره و رسوای اوست

Коҳиши ма аз ғами моҳи дили афзои мост

کاهش مه از غمِ ماه دل‌افزای ماست

Оҳ ! ки аз ҳар ду кун то чаҳ ниҳон бӯда Эй

آه! که از هر دو کون تا چه نهان بوده‌ای

Ха ! ки наоне чунин шуҳрау пайдои мост

خه! که نهانی چنین شهره و پیدای ماست

Зон сӯии лавҳи вуҷӯди мактаби ушшоқ буд

زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بود

Ва ончи з лавҳаш намӯд он ҳамаи асмои мост

و آنچ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست

Аввалу поёни роҳ аз асари пои мост

اول و پایان راه از اثر پای ماست

Нотиқау нафаси кули нолаи срнои мост

ناطقه و نفس کل ناله سرنای ماست

Гар на кажии ҳамчуи чанги восита ноӣ чист ?

گر نه کژی همچو چنگ واسطه نای چیست؟

Дар ҳаваси он сиррӣ ӯст ки ҳам пои мост

در هوس آن سری اوست که هم پای ماست

Гарчи ки мо ҳам кажем дар сифати ҷисми хеш

گرچه که ما هم کژیم در صفت جسم خویش

Бар сари маншури ишқи ҷисм чу тғрои мост

بر سر منشور عشق جسمِ چو طغرای ماست

Рахт ба табризи баради муфаххари ҷони шамси дайн

رخت به تبریز برد مفخر جان شمس دین

Бозбёрими зуди кони ҳамаи колои мост

بازبیاریم زود کان همه کالای ماست