Пеши чунин моҳи рӯи гӣҷ шудан воҷибаст

پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست

Ъушрати парвонаро шамъ ва лаган воҷибаст

عشرت پروانه را شمع و لگن واجبست

Ҳаст зи чанги ғамаши гӯши марои каши макаш

هست ز چنگ غمش گوش مرا کش‌مکش

Ҳар дамам аз чанг ӯ тан тннн воҷибаст

هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست

Далви ду чашми маро гарчи ки кам нест об

دلو دو چشم مرا گرچه که کم نیست آب

Мардумаки дидаро чоҳ зқн воҷибаст

مردمک دیده را چاه ذقن واجبست

Дилбар чун моҳро ҳар чаҳ кунад ме расад

دلبرِ چون ماه را هر چه کند می‌رسد

Ошиқи даргоҳро халқ ҳасан воҷибаст

عاشق درگاه را خُلقِ حسَن واجبست

Турраи хеш эйнигор , хуш ба каф ман сипор

طره خویش ای نگار، خوش به کف من سپار

Ҳар ки дар ин чаҳ фитод дод расан воҷибаст

هر که در این چه فتاد دادِ رسن واجبست

Ишқ ки шаҳр хушӣаст ин ҳама ағёр чист ?

عشق که شهر خوشیست این همه اغیار چیست ؟

Ҳифзи чунин шаҳрро бурҷ ва бадан воҷибаст

حفظ چنین شهر را برج و بدن واجبست

Ғамзаи дуздидаро шаҳнаи ғам дар паии сет

غمزه دزدیده را شحنه غم در پی‌ست

Равшании дидаро хуб хутан воҷибаст

روشنیِ دیده را خوبِ ختن واجبست

Ошиқи исо нае бехуру хар кӣ зе ?

عاشق عیسی نه‌ای بی‌خور و خر کی زیی ؟

Колбуди мурдаро гӯр ва кафан воҷибаст

کالبد مرده را گور و کفن واجبست

Марями ҷонро мхози барад ба нахлу риёз

مریم جان را مخاض برد به نخل و ریاض

Мунқатиъи дардро назул ватан воҷибаст

منقطع درد را نزل وطن واجبست

Назул дил боркаш ҳаст мулоқоти хуш

نزل دل بارکش هست ملاقات خوش

Ноқаи пурфоқаро шурб ва ътн воҷибаст

ناقه پرفاقه را شرب و عطن واجبست

Лутф кун эй кони қанди роҳ даҳонам бабанд

لطف کن ای کان قند راه دهانم ببند

Уштури сармастро банд даҳан воҷибаст

اشتر سرمست را بند دهن واجبست