Ба ҳақи чашми хумори латифи тобонат

به حق چشم خمار لطیف تابانت

Ба ҳалқаи ҳалқаи он турраи парешонат

به حلقه حلقهٔ آن طرهٔ پریشانت

Бидон ҳаловат бемару тангҳои шукр

بدان حلاوت بی‌مر و تنگ‌های شکر

Ки таъбияи сет дар он лаъли шукри афшонат

که تعبیه‌ست در آن لعل شکر‌افشانت

Ба каҳрабо ӣӣ кандар ду лаъли ту дарҷ аст

به کهربا‌یی کاندر دو لعل تو درج است

Ки гашт аз он мау хуршеду зарраи ҷўёнт

که گشت از آن مه و خورشید و ذره جویانت

Ба ҳақи ғунчау гулҳои лаъли рӯҳонӣ

به حق غنچه و گل‌های لعل روحانی

Ки доми булбули ақли сет дар гулистонат

که دام بلبل عقل‌ست در گلستانت

Ба оби ҳасан ва ба тоби ҷамоли ҷон парвар

به آب حسن و به تاب جمال جان‌پرور

Каз он кушоди даҳонро анори хандонат

کز آن گشاد دهان را انار خندانت

Бидон ҷамоли илоҳӣ ки қиблаи дил ҳост

بدان جمال الهی که قبلهٔ دل‌هاست

Ки дам ба дами зи тараби саҷда май баради ҷонат

که دم به دم ز طرب سجده می‌برد جانت

Ту Юсуфӣ ва туро мӯъҷизот бисёр аст

تو یوسفی و تو را معجزات بسیار‌ است

Вале баси сети худ он рӯй хуби бурҳонат

ولی بس‌ست خود آن روی خوب برهانت

Чаҳ ҷои Юсуфи баси Юсуфон асир туанд

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

Худои ъзу ҷл кӣ диҳад бдишонт

خدای عز و جل کی دهد بدیشانت

з ҳар гиёҳу з ҳар барги раведии наргис

ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس

Барои диданат аз ҷои бадӣ ба бустонат

برای دیدنت از جا بدی به بستانت

Чу сӯхти зи оташи ишқи ту ҷони гарми равон

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم‌روان

Куҷо диҳад шаҳи сардон ба дасти срдонт

کجا دهد شه سردان به دست سردانت

Шуъоъ рӯй ту пӯшида кард сӯрати ту

شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو

Ки ғарқа кард чу хуршеди нури субҳонат

که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت

Ҳазор сӯрат ҳар дами зи нури хуршеди т

هزار صورت هر دم ز نور خورشید‌ت

Барояд аз дили поку намояди эҳсонат

برآید از دل پاک و نماید احسانت

Даруни хеш агар хоҳадат дили нопок

درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک

зи аблаҳӣ ва харӣ мекашад ба зиндонат

ز ابلهی و خری می‌کشد به زندانت

На ҳеҷ оқили бФрибдт ба ҳиялати ақл

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت‌ِ عقل

На пой банд кунад ҷодаи ҳеҷ султонат

نه پای‌بند کند جادهٔ هیچ سلطانت

Туро ки дар ду ҷаҳон менаганҷӣ аз азимат

تو را که در دو جهان می‌نگنجی از عظمت

Абуҳурираи гумон чун барад дар анбонат ? !

ابوهریره گمان چون برد در انبانت‌؟!

Ба ҳар ғазал ки стоими туро зи пардаи шеър

به هر غزل که ستایم تو را ز پردهٔ شعر

Дилами з парда ситояд ҳазор чандонат

دلم ز پرده ستاید هزار چندانت

Дилам кӣ бошад ? ва ман кистам ? ситоиш чист ?

دلم کی باشد‌؟ و من کیستم‌؟ ستایش چیست‌؟

Валек ҷонро гулшан кунам ба райҳона

ولیک جان را گلشن کنم به ریحانت

Биёи ту муфаххари офоқи шамси табризӣ

بیا تو مفخر آفاقْ شمس تبریزی

Ки ту ғариби маӣу ғариби арқонат

که تو غریب مهی و غریب ارکانت