Боз ба бт гуфт ки « саҳро хушаст »
باز به بط گفت که «صحرا خوشست»
Гуфт : « шабати хуш ки маро ҷо хушаст »
گفت: «شبت خوش که مرا جا خوشست»
Сари бунаами ман ки маро сар хушаст
سر بنهم من که مرا سر خوشست
Роҳи ту паймо ки сарати нохўшст
راهْ تو پیما که سرت ناخوشست
Гар чаҳ торик буд масканам
گر چَهِ تاریک بُوَد مسکنم
Дар назари Юсуф зебо хушаст
در نظرِ یوسفِ زیبا خوشست
Дӯст чу дар чоҳ буд чаҳ хушаст
دوست چو در چاه بود چه خوشست
Дӯст чу болост ба боло хушаст
دوست چو بالاست به بالا خوشست
Дар бен дарё ба так оби талх
در بُنِ دریا به تکِ آبِ تلخ
Дар талаби гавҳар раъно хушаст
در طلبِ گوهرِ رعنا خوشست
Булбули нолндаҳ ба гулшан ба дашт
بلبل نالنده به گلشن به دشت
Тӯтии гӯянда шкрхо хушаст
طوطی گوینده شکرخا خوشست
Тобиши тасбеҳи фириштаи сету рӯҳ
تابش تسبیح فرشتهست و روح
Кин фалаки нодарра мино хушаст
کاین فلک نادره مینا خوشست
Чунк худои рўФти дилатро зи ҳирс
چونک خدا روفت دلت را ز حرص
Рӯ ба диловар дил якто хушаст
رو به دل آور دلِ یکتا خوشست
Аз ту чу андохти худои ранҷи кор
از تو چو انداخت خدا رنجِ کار
Рӯ ба тамошо ки тамошо хушаст
رو به تماشا که تماشا خوشست
Гуфт : « тамошои ҷаҳони акси мост
گفت: «تماشای جهان عکسِ ماست
Ҳам бар мо бош ки бо мо хушаст »
هم برِ ما باش که با ما خوشست»
Акс дар ойӣна агарчӣ накӯаст
عکس در آیینه اگرچه نکوست
Лек худ он сӯрат эҳё хушаст
لیک خود آن صورت احیا خوشست
Зардии рӯи акс рух аҳмараст
زردی رو عکس رخ احمرست
Бигузар аз ин акс ки ҳмро хушаст
بگذر از این عکس که حمرا خوشست
Нури худои сет ки заррот ро
نورِ خداییست که ذرّات را
Рақси кунон бесар ва бепо хушаст
رقصکنان بیسر و بیپا خوشست
Рақс дар ин нур хирад кун каз ӯ
رقص در این نور خرد کن کز او
Таҳти срӣ то ба сурайё хушаст
تحت ثری تا به ثریا خوشست
Зарра шудӣ бозмрў ки машав
ذره شدی بازمرو که مشو
Сабр ва вафо кун ки вафоҳо хушаст
صبر و وفا کن که وفاها خوشست
Бас кун чун дида бибин ва магӯ
بس کن چون دیده ببین و مگو
Дидаи мҷуи дида бино хушаст
دیده مجو دیده بینا خوشست
Муфаххари табризи шаҳами шамси дайн
مفخر تبریز شهم شمس دین
Бо ҳамаи фархунда ва танҳо хушаст
با همه فرخنده و تنها خوشست