Бегоҳ шуд бегоҳ шуд хуршеди андар чоҳ шуд
بی گاه شد بیگاه شد خورشید اندر چاه شد
Хезед эй хуши толеъони вақти тулӯъ моҳ шуд
خیزید ای خوش طالعان وقت طلوع ماه شد
Соқӣ ба сӯии ҷоми рӯ эй посбон бар боми рӯ
ساقی به سوی جام رو ای پاسبان بر بام رو
эй ҷон бе ороми рӯи кони ёри хилват хоҳ шуд
ای جان بیآرام رو کان یار خلوت خواه شد
Ашкӣ ки чашм афрӯхтӣ сабрӣ ки хирмани сӯхтӣ
اشکی که چشم افروختی صبری که خرمن سوختی
Ақлӣ ки роҳи омухтӣ дар ним шаб гумроҳ шуд
عقلی که راه آموختی در نیم شب گمراه شد
Ҷонҳои ботини равшанони шабро ба дили равшани кунон
جانهای باطن روشنان شب را به دل روشن کنان
Ҳиндӯии шаби наъраи занони кони тарк дар харгоҳ шуд
هندوی شب نعره زنان کان ترک در خرگاه شد
Бошад зи бозиҳои хуш бизқ равад фарзин шавад
باشد ز بازیهای خوش بیذق رود فرزین شود
Дар сояи фаррухи рухӣ бидқ бирафт ва шоҳ шуд
در سایه فرخ رخی بیذق برفت و شاه شد
Шаби рӯҳҳо восил шавад мақсӯдҳо ҳосил шавад
شب روحها واصل شود مقصودها حاصل شود
Чун рӯзи равшан дил шавад ҳар кӯи зи шаб огоҳ шуд
چون روز روشن دل شود هر کو ز شب آگاه شد
эй рӯз чун ҳашарии магари ваии шаби шаб қадре магар
ای روز چون حشری مگر وی شب شب قدری مگر
ё чун дарахти Мӯсои кӯи мазҳар аллоҳ шуд
یا چون درخت موسیی کو مظهر الله شد
Шаби моҳ хирман мекунад эй рӯзи зин бар гов на
شب ماه خرمن میکند ای روز زین بر گاو نه
Бингар ки роҳи каҳкашон аз сунбула пуркоҳ шуд
بنگر که راه کهکشان از سنبله پرکاه شد
Дар чоҳи шаб ғофил машав дар далви гардуни дасти зан
در چاه شب غافل مشو در دلو گردون دست زن
Юсуф гирифт он далвро аз чоҳи сӯй ҷоҳ шуд
یوسف گرفت آن دلو را از چاه سوی جاه شد
Дар тираи шаб чун Мустафо май рӯ талаб мекун сафо
در تیره شب چون مصطفی میرو طلب میکن صفا
Кони шаҳи зи миъроҷи шабӣ бе мисли ва беашбоаҳ шуд
کان شه ز معراج شبی بیمثل و بیاشباه شد
Хомӯш шуд олам ба шаб то чуст бошӣ дар талаб
خاموش شد عالم به شب تا چست باشی در طلب
Зеро ки бонгу арбадаи ташвиш хилватгоҳ шуд
زیرا که بانگ و عربده تشویش خلوتگاه شد
эй шамси табризӣ ки ту аз пардаи шаби фориғӣ
ای شمس تبریزی که تو از پرده شب فارغی
Лошрқӣу лоғрбиӣ акнӯн сухан кӯтоҳ шуд
لاشرقی و لاغربیی اکنون سخن کوتاه شد