Сӯфӣ чаро ҳушёр шуд соқӣ чаро бекор шуд
صوفی چرا هُشیار شد؟ ساقی چرا بیکار شد؟
Мастӣ агар дар хоб шуд мастӣ дигар бедор шуд
مستی اگر در خواب شد، مستی دگر بیدار شد
Хуршед агар дар гӯр шуд олами зи ту пурнур шуд
خورشید اگر در گور شد، عالم ز تو پرنور شد
Чашми хушат махмур шуд чашм дигар хумор шуд
چشم خوشت مخمور شد، چشم دگر خمار شد
Гар айши аввал пер шуд сад айши нав тавфир шуд
گر عیش اول پیر شد، صد عیش نو توفیر شد
Чун зулфи ту занҷир шуд девонагӣ ночор шуд
چون زلف تو زنجیر شد، دیوانگی ناچار شد
эй мутриби ширини нафаси ъушрати нигар аз пеш ва пас
ای مطرب شیریننفس! عشرت نگر از پیش و پس
Кас нашунӯд афсуни кас чун воқиф асрор шуд
کس نشنود افسون کس، چون واقف اسرار شد
Мо Мӯсоем ва ту мҳо гоҳе Асои гуҳи аждаҳо
ما موسییم و تو مها، گاهی عصا، گه اژدها
эй шоҳидони арзони баҳо чун ғорат булғор шуд
ای شاهدان! ارزانبها چون غارت بلغار شد
Лаълати шукрҳо кӯфтаи чашмати з рашк омӯхта
لعلت شکرها کوفته، چشمت ز رشک آموخته
Ҷони хонаи дили рўФтаҳи ҳин навбат дидор шуд
جان، خانهٔ دل روفته، هین نوبت دیدار شد
Ҳар бор узрӣ менаҳй вази дасти мастӣ май ҷҳӣ
هر بار عذری مینهی وز دست مستی میجهی
эй ҷон чаҳ дафъам май диҳии ин дафъи ту бисёр шуд
ای جان! چه دفعم میدهی؟ این دفع تو بسیار شد
эй карда дил чун хорае имшаби надории чора Эй
ای کرده دل چون خارهای! امشب نداری چارهای
Ту моҳ ва мо астораҳ эй астораҳ бо ма ёр шуд
تو ماه و ما استارهای، استاره با مه یار شد
эй моҳи берун аз уфуқ эй мо туро имшаби қнқ
ای ماه بیرون از افق! ای ما تو را امشب قنق!
Чун шаби ҷаҳонро шуд ттқи пинҳони равонро кор шуд
چون شب جهان را شد تتق، پنهانروان را کار شد
Гар заҳмат аз ту бардаам пиндоштии ман мурда ам
گر زحمت از تو بردهام، پنداشتی من مردهام
Ту софӣ ва ман дардаам бе софи дардӣ хор шуд
تو صافی و من دردهام، بیصاف دردی خوار شد
Аз васл ҳамчун рӯзи ту дар ҳиҷри олами сӯзи ту
از وصل همچون روز تو، در هجر عالم سوز تو
Дар ишқи мкромўзи ту баси содаи дил айёр шуд
در عشق مکرآموز تو، بس سادهدل عیار شد
Не таб бидам неи дарди сар сар мезадам девор бар
نی تب بُدم، نی درد سر، سر میزدم دیوار بر
Каз тамаъи он хуши глшкри қосиди дилам бемор шуд
کز طمع آن خوش گُلشِکر، قاصد دلم بیمار شد