Ёри маро май нҳлд то ки бухорами сари худ
یار مرا مینهلد تا که بخارم سر خود
Ҳайкали ёрам ки маро май фишурд дар бар худ
هیکل یارم که مرا میفشرد در بر خود
Гоҳ чу қатор шутур мекашадам аз паии худ
گاه چو قطار شتر میکشدم از پی خود
Гоҳи маро пеш кунад шоҳ чу сарлашкари худ
گاه مرا پیش کند شاه چو سرلشکر خود
Гуҳ чу нигинами бмзд то ки ба ман меҳр наад
گه چو نگینم بمزد تا که به من مهر نهد
Гоҳи маро ҳалқа кунад дузад ӯ бар дар худ
گاه مرا حلقه کند دوزد او بر در خود
Хӯни бабрад нутфа кунад нутфаи барад халқ кунад
خون ببرد نطفه کند نطفه برد خلق کند
Халқ кашад ақл кунад фош кунад маҳшари худ
خلق کشد عقل کند فاش کند محشر خود
Гоҳ баранд ба ним ҳамчуи кабӯтари зи ватан
گاه براند به نیم همچو کبوتر ز وطن
Гоҳ ба сад лоба маро хонд то маҳзари худ
گاه به صد لابه مرا خواند تا محضر خود
Гоҳ чу киштии барадам бар сари дарё ба сафар
گاه چو کشتی بردم بر سر دریا به سفر
Гоҳи маро ланг кунад бандад бар лангари худ
گاه مرا لنگ کند بندد بر لنگر خود
Гоҳи маро об кунад аз паии покии талабон
گاه مرا آب کند از پی پاکی طلبان
Гоҳи маро хор кунад дар раҳи бдохтри худ
گاه مرا خار کند در ره بداختر خود
Ҳашт биҳишти абадии манзари он шоҳ нашуд
هشت بهشت ابدی منظر آن شاه نشد
То чаҳ хушаст ин дили ман кӯ кунадаш манзари худ
تا چه خوش است این دل من کو کندش منظر خود
Ман ба шаҳодат нашудам муъмини он шоҳиди ҷон
من به شهادت نشدم مؤمن آن شاهد جان
Муъминаши он гоҳ шудам ки бишудам кофари худ
مؤمنش آن گاه شدم که بشدم کافر خود
Ҳар кӣ даромад ба сафаш ёфт амон аз талафаш
هر کی درآمد به صفش یافت امان از تلفش
Теғ бидидам ба кафши сӯхтами он аспри худ
تیغ بدیدم به کفش سوختم آن اسپر خود
Ҳампар ҷбрил бидам шашсад пар буд маро
همپر جبریل بدم ششصد پر بود مرا
Чунк расидам бар ӯ то чаҳ кунам ман пари худ
چونک رسیدم بر او تا چه کنم من پر خود
Ҳорси он гавҳар ҷон будам рӯзону шубон
حارس آن گوهر جان بودم روزان و شبان
Дар так дарёии гуҳари фориғам аз гавҳари худ
در تک دریای گهر فارغم از گوهر خود
Чанд сифат мекуняш чунк нагунҷад ба сифат
چند صفت میکنیش چونک نگنجد به صفت
Бас кун то ман биравам бар сари шӯру шари худ
بس کن تا من بروم بر سر شور و شر خود