Дил чу бидид рӯй ту чун назараш ба ҷон буд

دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود

Ҷони зи лабат чу мекашад хирау лаби газон буд

جان ز لبت چو می‌کشد خیره و لب گزان بود

Тан баравад ба пеши дил кин ҳамаро чаҳ ме кунӣ

تن برود به پیش دل کاین همه را چه می‌کنی

Гуяд дил ки аз маӣ каз ?назарети ниҳон буд

گوید دل که از مهی کز نظرت نهان بود

Ҷузи рухи дил назар макун ҷузи сӯии дил гузар макун

جز رخ دل نظر مکن جز سوی دل گذر مکن

Зонк ба нури дили ҳамаи шуълаи он ҷаҳон буд

زانک به نور دل همه شعله آن جهان بود

Шайх шуюух оламаст он ки ту рости нўмрид

شیخ شیوخ عالمست آن که تو راست نومرید

Он ки гирифт дасти ту хосбки замон буд

آن که گرفت دست تو خاصبک زمان بود

Дил ба миён чу пери дайни ҳалқаи тан ба гирд ӯ

دل به میان چو پیر دین حلقه تن به گرد او

Шоди танӣ ки пери дили шаста дар он миён буд

شاد تنی که پیر دل شسته در آن میان بود

Рози дили ту шамси дайн дар табриз башнавад

راز دل تو شمس دین در تبریز بشنود

Даври зи гӯшу ҷон ӯ каз суханати гарон буд

دور ز گوش و جان او کز سخنت گران بود