Варои пардаи ҷонат дило халқон пинҳонанд

ورای پردهٔ جانت، دلا خلقان پنهانند

зи захми теғи фардят ҳама ҷонанд ва бе ҷонанд

ز زخم تیغ فردیت، همه جانند و بی‌جانند

Ту аз нуқсон ва аз бешӣ нагӯйӣ чанд андешӣ

تو از نقصان و از بیشی، نگویی چند اندیشی؟

Дро дар дайн бехешӣ ки бас бе хеши хўишоннд

درآ در دین بی‌خویشی که بس بی‌خویش خویشانند

Чаҳ дарёҳо ки менӯшанд чу дарёҳо ҳаме ҷӯшанд

چه دریاها که می‌نوشند، چو دریاها همی جوشند

Агар чаҳ худ ки хомӯшанд доноанд ва ме донанд

اگر چه خود که خاموشند، دانایَند و می‌دانند

Дар он дарёии пурмарҷон яке қавманд ҳамчун ҷон

در آن دریای پر مرجان، یکی قومند همچون جان

Варои гунбади гардони барроқи ҷон ҳаме ронанд

ورای گنبد گردان، بُراقِ جان همی رانند

Аё дарвеши ботамкини сабки дили гирди зутар ҳин

ایا درویش باتمکین! سبک‌دل گرد، زوتر هین

Миёни базми мардони шин ки эшон ҷумлаи рндоннд

میان بزمِ مردان شین، که ایشان جمله رندانند

Млўконнди даравишони зи мастии ҷумла бе хуишон

ملوکانند درویشان، ز مستی جمله بی‌خویشان

Агар чаҳ хокӣанд эшон валикини шоҳ ва султонанд

اگر چه خاکیند ایشان ولیکن شاه و سلطانند

зи ганҷи ишқ зар резанд ғулом шамс табризанд

ز گنج عشق زر ریزند، غلام شمس تبریزند

Ва кони лаъл ва ёқӯтанд ва дар кон ҷон арқонанд

و کان لعل و یاقوتند و در کان جان ارکانند