Марои ъҳдист бо шодӣ ки шодии он ман бошад

مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد

Марои қўлист бо ҷонон ки ҷонони ҷон ман бошад

مرا قولیست با جانان که جانان جان من باشد

Ба хати хештани фармон ба дастам дод он султон

به خط خویشتن فرمان به دستم داد آن سلطان

Ки то тахтаст ва то бахтаст ӯ султон ман бошад

که تا تختست و تا بختست او سلطان من باشد

Агар ҳушёр агар мастам нагирад ғайр ӯ дастам

اگر هشیار اگر مستم نگیرد غیر او دستم

Вагар ман дасти худ хстми ҳамӯи дармон ман бошад

وگر من دست خود خستم همو درمان من باشد

Чаҳ Зуҳра дорад андеша ки гирди шаҳр ман гардад

چه زَهره دارد اندیشه که گِرد شهر من گردد

Ки қасди малик ман дорад чу ӯ хоқон ман бошад

که قصد مُلک من دارد چو او خاقان من باشد

Набинад рӯй ман зардӣ ба иқболи лаби лаълаш

نبیند روی من زردی به اقبال لب لعلش

Бимиради пеши ман рустам чу ӯ дастон ман бошад

بمیرد پیش من رُستم چو او دَستان من باشد

Бадарами Зуҳраи Зуҳраи харошами моҳро чеҳра

بِدَرَم زَهره زُهره خراشم ماه را چهره

Барам аз осмони муҳра чу ӯ кайвон ман бошад

بَرَم از آسمان مُهره چو او کیوان من باشد

Бадарами ҷбаҳи маро бирезам соғари шаҳ ро

بِدَرَم جُبه مَه را بریزم ساغر شَه را

Вагар хоҳанд товонами ҳамӯи товон ман бошад

وگر خواهند تاوانم همو تاوان من باشد

Чароғи чархи гардунам чу аҷрии хори хуршедам

چراغ چرخ گردونم چو اِجری خوار خورشیدم

Амири гӯйу чавгонам чу дили майдон ман бошад

امیر گوی و چوگانم چو دل میدان من باشد

Манам Мисру шкрхонаҳ чу Юсуф дар барам гирад

منم مصر و شکرخانه چو یوسف در بَرَم گیرد

Чаҳ ҷӯям малики канъонро ? чу ӯ канъон ман бошад

چه جویم ملک کنعان را؟ چو او کنعان من باشد

Зиҳии ҳозири зиҳии нозири зиҳии ҳофизи зиҳии Носир

زهی حاضر زهی ناظر زهی حافظ زهی ناصر

Зиҳии илзом ҳар мункир чу ӯ бурҳон ман бошад

زهی الزام هر منکر چو او برهان من باشد

Яке ҷонӣаст дар олам ки нангаш ояд аз сӯрат

یکی جانیست در عالم که ننگش آید از صورت

Бипушади сӯрати инсон вале инсон ман бошад

بپوشد صورت انسان ولی انسان من باشد

Сар моҳаст ва ман маҷнӯни мҷнбониди занҷирам

سر ماهست و من مجنون مجنبانید زنجیرم

Маро ҳар дами сар ма шуд чу ма бар хон ман бошад

مرا هر دم سر مه شد چو مه بر خوان من باشد

Сухани бахши забони ман чу бошад шамси табризӣ

سخن بخش زبان من چو باشد شمس تبریزی

Ту хомаш то забонҳо худ чу дили ҷунбон ман бошад

تو خامُش تا زبان‌ها خود چو دل جنبان من باشد