Сало ё аиҳо алъшоқи кони маи рӯ нигор омад

صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد

Миён бандед ъушратро ки ёри андар канор омад

میان بندید عشرت را که یار اندر کنار آمد

Бишорат мепрессатонро ки кор афтод мисатон ро

بشارت می پرستان را که کار افتاد مستان را

Ки базм рӯҳ густарданду бода бехумор омад

که بزم روح گستردند و باده بی‌خمار آمد

Қиёмат дар қиёмати байннигор срўқомти байн

قیامت در قیامت بین نگار سروقامت بین

Каз ӯ олам биҳиштӣ шуд ҳазорон навбаҳор омад

کز او عالم بهشتی شد هزاران نوبهار آمد

Чу ӯ об ҳаёт омад чаро оташи барангезад

چو او آب حیات آمد چرا آتش برانگیزد

Чу ӯ бошад қарори ҷон чаро ҷон беқарор омад

چو او باشد قرار جان چرا جان بی‌قرار آمد

Дрои соқӣ дигарбора бикун ушшоқро чора

درآ ساقی دگرباره بکن عشاق را چاره

Ки оҳўчшми хӯни хора чу шери андар шикор омад

که آهوچشم خون خواره چو شیر اندر شکار آمد

Чу кори ҷон ба ҷон омад Нидоӣ аломон омад

چو کار جان به جان آمد ندای الامان آمد

Ки лашкарҳои ишқ ӯ ба дарвоза ҳисор омад

که لشکرهای عشق او به دروازه حصار آمد

Равад ҷони бдондишш ба шамшеру кафани пешаш

رود جان بداندیشش به شمشیر و کفن پیشش

Ки ҳрк аз ишқи баргардад ба охир шармсор омад

که هر که از عشق برگردد به آخر شرمسار آمد

На аввал монаду неи охири маро дар ишқи он фахри

نه اول ماند و نی آخر مرا در عشق آن فاخر

Ки ошиқи ҳамчу не омаду ишқ ӯ чу нор омад

که عاشق همچو نی آمد و عشق او چو نار آمد

Агар чаҳ лутфи шамси аддӣни табризӣ гузар дорад

اگر چه لطف شمس الدین تبریزی گذر دارد

зи боду обу хоку нори ҷон ҳар чаҳор омад

ز باد و آب و خاک و نار جان هر چهار آمد