Ма дай рафту баҳмани ҳам биё ки навбаҳор омад
مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد
Замини сарсабз ва хуррам шуд замони лола зор омад
زمین سرسبز و خرم شد زمان لاله زار آمد
Дарахтони байн ки чун мисатон ҳама гӣҷанду срҷнбон
درختان بین که چون مستان همه گیجند و سرجنبان
Сабо бархонад афсунӣ ки гулшан беқарор омад
صبا برخواند افسونی که گلشن بیقرار آمد
Саманро гуфт нилӯфар ки пичопич ман бингар
سمن را گفت نیلوفر که پیچاپیچ من بنگر
Чаманро гуфт ашкўФаҳ ки фазл кирдигор омад
چمن را گفت اشکوفه که فضل کردگار آمد
Бунафша дар рукӯъ омад чу сунбул дар хушўъ омад
بنفشه در رکوع آمد چو سنبل در خشوع آمد
Чу наргис чашмакаш мезад ки вақт эътибор омад
چو نرگس چشمکش میزد که وقت اعتبار آمد
Чаҳ гуфт он беди срҷнбон ки аз мастии сабк сар шуд
چه گفت آن بید سرجنبان که از مستی سبکسر شد
Чаҳ дид он сарви хуши қомат ки рафт ва пойдор омад
چه دید آن سرو خوش قامت که زفت و پایدار آمد
Қалам бигрифта наққошон ки ҷонами масти каф ҳоашон
قلم بگرفته نقاشان که جانم مست کفهاشان
Ки тасвироти зебоашони ҷамол шохсор омад
که تصویرات زیباشان جمال شاخسار آمد
Ҳазорон мурғи ширин пар нишаста бар сари минбар
هزاران مرغ شیرینپر نشسته بر سر منبر
Сано ва ҳамд мехонд ки вақт интишор омад
ثنا و حمد میخواند که وقت انتشار آمد
Чу гуяд мурғи ҷон ёҳу бигӯед фохтаи куку
چو گوید مرغ جان یاهو بگوید فاخته کوکو
Бигӯед чун набардии бӯи насибат интизор омад
بگوید چون نبُردی بو نصیبت انتظار آمد
Бифармуданд гулҳоро ки бинмоӣед дилҳо ро
بفرمودند گلها را که بنمایید دلها را
Нишоед дили ниҳон кардан чу ҷилваи ёр ғор омад
نشاید دل نهان کردن چو جلوه یار غار آمد
Ба булбул гуфт гул бингар ба сӯии сӯсани ахзар
به بلبل گفت گل بنگر به سوی سوسن اخضر
Ки гарчи сад забон дорад сабур ва роздор омад
که گرچه صد زبان دارد صبور و رازدار آمد
Ҷавобаш дод булбули рӯ ба кашфи рози ман бгрў
جوابش داد بلبل رو به کشف راز من بگرو
Ки ин ишқӣ ки ман дорам чу ту бе зинҳор омад
که این عشقی که من دارم چو تو بیزینهار آمد
Чанор оварад рӯ дар руз ки эй соҷд қиёмӣ кун
چنار آورد رو در رز که ای ساجد قیامی کن
Ҷавобаш дод кин саҷдаи маро беихтиёр омад
جوابش داد کاین سجده مرا بیاختیار آمد
Манам ҳомил аз он шарбат ки бар мисатон занад зарбат
منم حامل از آن شربت که بر مستان زند ضربت
Марои ботин чу нор омад туро зоҳир чанор омад
مرا باطن چو نار آمد تو را ظاهر چنار آمد
Баромади заъфарони фаррухи нишони ошиқон бар рух
برآمد زعفران فرخ نشان عاشقان بر رخ
Бар ӯ бхшўд ва гул гуфт аҳ ки ин мискин чаҳ зор омад
بر او بخشود و گل گفت اه که این مسکین چه زار آمد
Расед ин моҷароӣ ӯ ба себи лаъли хандони рӯ
رسید این ماجرای او به سیب لعل خندان رو
Ба гул гуфт ӯ намедонад ки дилбар бурдбор омад
به گل گفت او نمیداند که دلبر بردبار آمد
Чу себ оварад ин даъвӣ ки некӯи заннам аз мавло
چو سیب آورد این دعوی که نیکو ظنم از مولی
Барои имтиҳони он з ҳар сӯ сангсор омад
برای امتحان آن ز هر سو سنگسار آمد
Касе санги андар ӯ бандад чу содиқ буд ме хандад
کسی سنگ اندر او بندد چو صادق بود میخندد
Чаро ширин нахандад хуши каш аз хусрав нисор омад
چرا شیرین نخندد خوش کش از خسرو نثار آمد
Кулӯх андоз хубонро барои хондан бошад
کلوخ انداز خوبان را برای خواندن باشد
Ҷафои дӯстон бо ҳам на аз баҳр нФор омад
جفای دوستان با هم نه از بهر نفار آمد
Зулайхо гар дарид он дами гиребону зиҳи Юсуф
زلیخا گر درید آن دم گریبان و زه یوسف
Паии тҷмишу бозии дон ки кшоФ срор омад
پی تجمیش و بازی دان که کشاف سرار آمد
Хӯрд сангу Фрўноид ки ман овехтаи шодам
خورد سنگ و فروناید که من آویخته شادم
Ки ин ташрифи овезаши маро мнсўрўор омад
که این تشریف آویزش مرا منصوروار آمد
Ки ман Мансурами овезони зи шохи дори алрҳмон
که من منصورم آویزان ز شاخ دار الرحمان
Марои давр аз лаби зиштони чунин бӯс ва канор омад
مرا دور از لب زشتان چنین بوس و کنار آمد
?ҳулло хатмаст бар бӯса ниҳон кун дил чу санбуса
هلا ختم است بر بوسه نهان کن دل چو سنبوسه
Даруни синаи зани пинҳони дамӣ ки бешумор омад
درون سینه زن پنهان دمی که بیشمار آمد